
یون
معنی حرفش را می فهمم.نگاهش نمی کنم اما هنگامی که انباررا ترک می کند،متوجه می شوم.انگشتانم را لای موهایم فرو می کنم.
سرم را تکان می دهم و ازانبار خارج می شوم.هوای داخل انبار گرم است اما وقتی بیرون می آیم باد خنکی می وزد که باعث می شود کمی بلرزم.
او نباید آنجا می بود.اما حالا که راه خروجی وجود ندارد.نمی دانم لین با اوپر،کسی که به ما راجب خروجی مخفی صحبت کرده است یا نه.اما ناخودآگاه ذهنم دوباره سمت آن دختر می رود.اسمش را نمی دانم اما اورا بارها وبارها با لوسی دیده ام.
تقریبا به جز لوسی اصلا دوستی ندارد.
راهرو های طبقه دوم خوابگاه خلوت است.به جز چند بچه که با توپ بازی می کنند یاکتاب می خوانند،اینجا خالی است.
اما طبقه سوم برخلاف طبقات پایین تر،کمی شلوغ تر از حد معمول است.بدون آنکه به کسی نگاه کنم،مستقیم به سوی اتاقم در انتهای راهرو می روم.صدای پچ پچ هایی را که ازپشت سرم می شنوم را هم نادیده می گیرم.یک جورایی به آنها عادت دارم.
باید با آن دختر کنار می آمدم.راهش را خودش گفته بود.می خواهد فرار کند.من هم همینطور.
اما مشکل اصلی این است که من راه این کار را نمی دانم.اوپر چند وقتی می گفت که یک سوراخ در یکی از دیوارهای باغ وجود دارد اما حرفش اشتباه ازآب درآمده بود.فکر کنم بیشتر ازهروقت دیگری می خواستم که درست باشد.
اصلا شاید از عمد اشتباه گفته است؟
در اتاق باز شد.سرم را برنگرداندم.صدای سوکه می گوید:هی...
روی تخت می نشینم وبه او نگاه می کنم.با دیدن بیش از یک نفر در اتاق جا می خورم.
_چه خبره؟
اوپر گفت:لین گفت که چی شد.
از تکرار مکررش حالم به هم می خورد.گفتم:خب درسته.بهتره توضیحی برای این تونلی که وجود خارجی نداره داشته باشی.
نگاهش را بین افراد اتاق می چرخاند.اما چیزی نمی گوید.دختری مو مشکی وسط اتاق دهان بازمی کند تاچیزی بگوید که دستم رابرای متوقف کردنش بالا می برم.
_میدونی چیه؟چرا خودت دیشب نیومدی؟
تعجب می کند:گفتم که! بخاطر اون نوچه های فلورلانس!اگه اون پیرزن دوباره می فهمید...
_هیچ سوراخی در کار نبود تو اینو گفتی تا من نصف شب برم بیرون و تو آمارم رو به فلورلانس دادی.همیشه می خواستی همینکارو کنی.تو این رو ازکجا می دونستی.
_اصلا اینطور نیست!نیومدم چون نوچه های فلورلانس شبا کشیک می دن.من ازمورا شنیدم واونم از خواهرش که ازهمون نگهباناست!
همزمان به دختر مومشکی اشاره می کند:همیشه زود عصبی میشی بدون اینکه به حرف های دیگران گوش بدی...
و بعد می چرخد تابرود.اما قبل از اینکه خارج شود درچارچوب درمی ایستد ومی گوید:همینطوری همه رو از خودت می رونی.
_مهم نیست.
هیچوقت نبود ونیست.اما اواهمیت نمی دهد ودر رامحکم پشت سرش می بندد.امیدوارم کسی چیزی نشنیده باشد.
سوکه سری تکان می دهد.می گویم:امشب میرم دوباره چک کنم.شماها اینجا باشید.
کسی چیزی نمی گوید.چاره ای نیست.
اما قبل از آن لازم است که با آن دختر صحبت کنم.
...
_می دونی اون دوستت،همون مو سرمه ایه کجاست؟
لوسی در حالی که لکه های روی میزی کوچک درراهرو را پاک می کند،می گوید:منظورت اویاست؟
_فکر کنم.
_اون توی باغه.الان زمان استراحته.بعد ازتمیزکاری روزانه ست.
ولی او هنوزدارد کار می کند.سرم را به نشان تشکر تکان می دهم.
او در باغ است.موهای سرمه ای تیره اش در نورمی درخشد وگونه های جوانش زیرآنها برق می زنند.بی اراده لبخندی برروی لبم نقش بندد.به سویش می روم ومی گویم:امشب نخواب.
سوالی نگاهم می کند ومی پرسد:چرا؟
نفسم را بیرون می دهم.بوی نم باران فضا را دربرگرفته است:می ریم دوباره باغ رو چک کنیم.خودت می دونی.
نگاهم می کند اما بعد سریع رویش را برگرداند.با این حرکت موهایش که تا کمرش می رسد برروی شانه اش می افتد.دستهایش گلی شده است:باشه.
...
هوای باغ سرد است وباران نم نم می بارد.این هوا کاملا مناسب نیست امابهتر از طوفان های اخیر است.
روی صندلی زیر درختان کاج،نشسته ام.قطرات باران به صورتم می خورد وبوی خاک مرا وادارمی کند خاطرات گذشته ام را به یا بیاورم.اما ذهنم همراهی نمی کند.وقتی به گذشته ام فکرمی کرنم،چیزی به جز سیاهی نمی بینم.شاید این دلیل این حس پس زده شدن است.
_چرا زیر بارون نشستی؟
صدای اویا با ملایمت این جمله را می گوید.
و او هم...نمی دانم اوهم همین حس را دارد...
شاید...بتوانیم با هم دیگر این خرابه را پشت سر بگذاریم...
صدای اویا دوباره ، مرا از افکارم بیرون میکشد:یون؟
سرم به سمتش می چرخد.چشمان سرمه ای همرنگ موهایش به من دوخته شده است.گرمای نگاهش مرا مجذوب خودش می کند.
اما سرم را تکان می دهم ومی گویم:بریم.
به پشت سرم نگاه می کند ومی گوید:دوستات نیومده ن ؟
سر تکان دادم:نه.گفتم بمونن.
با نگاهم دنبالش می کنم که میان درختان می گردد.لباس گلی اش را با پیراهن ودامن تیره ای عوض کرده است.برای آنکه درتاریکی دیده نشود.باهوش است.موهایش با کشی پشت سرش بسته شده اند.گفتخوابگاه.
و بدون شنیدن جوابش از او دورمی شوم.
ساختمان مدرسه یتیم خانه که پشت خوابگاه قراردارد مقابلم است.اما پشتش چیزی نیست.خوابگاه که وسط باغ قراردارد،مانع دیدم به آن سو می شود.
باران شدت پیدا کرده وموهایم نمناک شده است.بیرون یتیم خانه را دیده ام.دشتی که بنظر بی انتهاست وشهری دردوردست ها...
شهر مرکزی است.محل حکومت وشورشی هایی که فقط ازشان شنیده ام وهزاران آدم دیگر که شاید اتفاقات بیرون برای شان مهم باشد وشایدم نباشد.
روزبه روز بچه هایی که به این پرورشگاه می آیند بیشترمی شود وبچه هایی که به فرزندی قبول می شوند کمتر.
بخاطر گرانی بیش ازحد،خانواده ها کمتر بچه دارمی شوند ویا فرزندی را به سرپرستی می گیرند.گمانم من جزء آنها نبوده ام.حالا شانزده سالم شده است.
ناگهان هیکلی رامی بینم که ازگوشه دیوار غربی پیدا می شود ودارد با دستش اشاره می کند که به آنجا بروم.
با کنجکاوی دیوار را دورمی زنم.کمی خم می شوم تا از زیر پنجره اتاق فلورلانس در طبقه همکف بگذرم تا اگرآنجا باشد مرا نبیند.او بیشترشب ها در ساختمان می چرخد.وقتی به ردیف درختان درهم تنیده شده و بلند مقابل دیوارمی رسم،اویا را می بینم که برروی درختی کج که با درختی دیگر ضربدری را شکل داده اند،نشسته است.
برایم دست تکان میدهد و میگوید:پیداش کردم!
ممنون که تا اینجا همراه من بودید.
اگر دوستش داشتید،نظرتون رو برام بنویسید.
هر نظر شما برای ادامهی این داستان ارزشمنده🕳
_هرچیزی.من میرم پشت