
لیدرن، رهبر شورشی ها، مردی حدود 55 تا 60 سال با موها وسبیل های خاکستری ومرتب است.لباس وشلوار تیره ای پوشیده است و خنجری به کمربندش متصل است.او به دقت به ما نگاه میکند.نمیدانم چه فکری میکند اما درطول این چند دقیقه سکوت، به این فکر میکرده ام که شاید بتوانیم از آنها کمک بگیریم.
بالاخره، سکوت را میشکند و میگوید:میتونید من رو لیدرن صدا بزنید.من رهبراین جنبش ام.
الوی، همان دختری که روی جعبه ها نشسته بود، میگوید:من همه چیزرو براتون توضیح دادم، با آریس اومدن اینجا.اون الان توی درمانگاهه و...
پیرمرد سر تکان میدهد و زیرلب چیزی زمزمه میکند.
_خوبه.اما حتما میدونید که اینجا مهمونخونه نیست.ما هم رایگان به کسی کمک نمیکنیم.
میگویم:بله.اما...ما گفتیم که هدفمون ازاومدن به شهرچی بوده.
_آره...یتیم خونه گریمون.چیزهایی درباره اش شنیده م.شما بچه ها شانس آوردین که تونستین بیاید بیرون.
یون میگوید:منظورتون چیه؟
_اوه...به عنوان رهبرشورشی ها، چطور میتونم بهتون اعتماد کنم؟نمیتونم شورشی ها روبه خطر بندازم.
_ما نمیخوایم مشکلی درست کنیم.
لیدرن روی مبل کهنه مقابلمان مینشیند:آه، اونجا روحکومت تاسیس کرده.برای همین مطمئنم چیزخوبی دراونجا انتظارتون رو نمیکشید.
حکومت.درسته، شنیده م که اونا راجبش حرف میزدن.ولی چرا شانس آوردیم؟...
حس میکنم هردقیقه ای که میگذرد، همه چیز برایم عجیب تر میشود.
لیدرن ادامه میدهد:اینجا بچه های یتیمی هستن.اما مثل شما ازیتیم خونه نیومده ن.توی همین خیابون ها بزرگ شدن وحالا میخوان شرایط زندگی روبرای همه بهترکنن.
طوری این حرف رامیزند که انگار دارد شعار میدهد.این همه بچه یتیم.بچه هایی که مانند ما پدرومادرندارند و بجای آغوش مادر ومحبت پدر، درخیابان ها برای زنده ماندن می دویدند.
هیچوقت نفهمیدم آغوش گرم و حتی نگاه محبت آمیز پدر چه حسی دارد.این همه سال از محبت کسانی که دوستشان دارم، محروم مانده ام وبه جای آن، یاد گرفته ام که چگونه زنده بمانم.نه کمتراز زندگی درخیابان های سرد، نه بیشتر ازآن.
لوسی میگوید:اما من دنبال والدینم نمیگردم.فکر میکنم، هرکدوممون برای هدف متفاوتی اومدیم.
این را موقعی گفت که درباره نقشه فرارمان ازیتیم خانه صحبت میکردیم.تنها دلیل راضی شدنش زندگی بیرون ازآن دخمه مرموز بود. نمیتوانستم بگذارم لوسی، آنجا بماند.
گمانم حالا دو هدف دارم.یافتن گذشته مبهمم وکشف رازی که گریمون پشت خود دارد.
با حرف هایی که الان زده شد، گمانم پشت پرده یتیمخانه ازآنچه که فکر میکرده ام، تاریک ترباشد.
_صادقانه بخوام بگم، گشتن دنبال گذشته وپدرومادرتون یعنی زندگی کردن توی گذشته.و این مسئله توی این دنیای بیرحم واین شهر فاسد، یعنی خودکشی.ممکنه گذشته اون چیزی نباشه که فکرش رو میکنید.هیچوقت خوشایند نبوده و نیست.
_من نمیخوام بدونم.فقط میخوام یک زندگی متفاوت رو تجربه کنم.همینقدر برام کافیه.
لیدرن آهی میکشد ومیگوید:شاید بدونید، طبقات اجتماعی، کاررو سخت کرده.بخاطرتقسیم بندی.این اصلا کار ساده ای نیست.اما شما خیلی ساده اید.
یون میگوید:کم وبیش درباره اش شنیدیم.اگرچه، اونا هیچوقت برامون ازخارج ازیتیم خونه چیزی نمیگفتند.
_و این اطلاعات رو از کجا آوردید؟همه چیز اونقدری که فکر میکنید ساده نیست.
احساس میکنم به بازی گرفته شده ایم.
یون میگوید:ازهمونجایی که این بی اعتمادی سرچشمه گرفته.
پیرمرد لبخند میزند:آره.فکرمیکنم همینطوره.شما بچه هاهم، اگربخواید پدرومادرتون روپیدا کنید، راه درازی پیش رودارید.فهمیدن اینکه پدرومادرتون کجان، وچه اتفاقی برای شماها افتاده سخته.حتی اگه یادتون نیاد واز خانواده تون فقط یک عکس داشته باشید.اما این بانوی موسرمه ای یه سرنخ گمراه کننده داره.فکرمیکنم بتونیم برای تشکراز کمک تون به آریس، یکمی بهتون کمک بکنیم.
البته، بدون هزینه نیست.
یون میگوید:این ازاون چیزی که فکرمیکردیم سخت تره.و ماهم که هیچ جای شهرو نمیشناسیم.
من میگویم:اون کافه ای که فلورلانس میگفت کجای شهرمیتونه باشه؟شونزده سال گذشته.
_هوممم.احتمالا تو، بانوی جوان، سال 2015 بدنیا اومدی.میتونیم ببینیم چه کافه هایی دراون سال وجود داشتن.اینطوری میتونی راحتتر بگردی.به سویان میسپرم اینکارو انجام بده.ازاونجایی که شهررو نمیشناسید همراهتون میاد.اما درمورد تو، یون، دیگه فکرنمیکنم بتونم کمک زیادی کنم. تنها راهی که میتونی اونها روپیدا کنی، برگشتن حافظه ته.به یاد آوردن خاطرات قبل ازگریمون.
ایده خوبی است.اینطوری، همه چیزراحتتر میشود.دریتیم خانه خیلی به پدرومادرم فکرمیکرده ام.
اگرزنده بودند پس چرا تمام این مدت دنبالمم نیامده اند؟میدانم که شاید مرده باشند.
اما باید بدانم چرا مرا رها کرده اند.
_ و حتما میدونید که هرچیزی یک قیمتی داره، درسته؟
به هم نگاه میکنیم.معده ام به هم میپیچد.حس میکنم همه چیزقرار نیست به همین سادگی باشد.
با این فکرترسی به دلم چنگ می زند.درحال حاضر، حواسم پیش یافتن خانواده وگذشته مبهم ام است.
دریتیم خانه، بچه ها چیزهایی ازشورشی ها تعریف میکردند.چیزهایی که یا حقیقت بود ویا شایعه هایی بی اساس.اما ماهم ازمعلمان ویا دیگر مسئولین یتیم خانه این حرف هارا میشنیدیم.
یادم است که دراتاق من وهم اتاقی هایم جمع شده بودیم.آن موقع، هنوزخواهر کوچک ربکا دریتیم خانه بود.اوبچه مهربان وکمی ترسو بود. یک سال پس ازرفتن ربکا، اوناپدید شد.هیچ چیزدرباره ناپدید شدنش نگفتند.هیچوقت نفهمیده ام واقعا چه اتفاقی برایش افتاده است.
حالا نمیدانم چه اتفاقی برای خود ربکا افتاده است.مخصوصا پس ازدیدن پرونده جامانده اش دریتیم خانه.
بچه ها باشور وهیجان ازاتفاقات جدیدی که درشهر رخداده بود، حرف میزدند.میگفتند شورشی ها جدیدا برای تامین مالی خود به یک بانک دستبرد زده اند ویک نفررا کشتند.که این کاملا برخلاف تصوراتم وآنچه که ازآنها شنیده بودم، بود.آنها هرگز آدم بیگناهی را نمیکشتند.
بعدازآن بود که یک شب، صدای فریادهایی بلند همه را ازخواب بیدارکرد وپس ازآن، رابین، خواهرربکا ناپدید شد.
تنهاچیزی که ازآن شب باقی ماند، وکسی به جزمن آنرا ندیده است.لکه خونی کنار دراتاق مدیربود...