
اویا
شهرمرکزی شگفت انگیز است.ساختمان های سربه فلک کشیده ونور درخشان طلوع خورشید که آنها رانورانی می کند، آدم هایی که قدم زنان خیابان هارا طی می کنند، بوی نان صبحانه که مشامم را پرکرده است وباد خنکی که می وزد.چشمانم از دیدن این صحنه بازمی مانند.
این با تصاویری که درون کتاب ها می دیده ام، خیلی فرق می کند.آن تصاویر فقط شهری بی روح را نشان می دادند که هیچ آدمی درآن نبود وفقط وسعت آن دیده می شد.البته...تنها نکته مشترک این دو باهم، آُسمان خاکستری آن است.نفس کشیدن حتی باوجود بوی نان، گلویم را میسوزاند.یک باراز معلم کلاسم دریتیم خانه پرسیدم که آن چیست وجوابی که دریافت کرده ام یک بدهی قدیمی به ما بوده است.آلودگی هوا.
من کجای این شهردرندشت را باید دنبال خانواده ام بگردم؟
به دوروبر نگاه می کنم.آنقدر غرق دراطرافم هستم که متوجه ایستادن بقیه نمی شوم.لوسی بازویم را می گیرد وباعث می شود به سمت آنها بچرخم.متوجه می شوم آریس روی پاهایش نشسته وزخمش را فشار می دهد وآدم های اطرافمان با کنجکاوی ونگرانی به ما نگاه می کنند:چی شده؟
آریس لبخند کم جانی می زند:فکرکنم زخمم دوباره خونریزی کرده.قبل ازاینکه شمارو ببینم با لباسم بسته بودمش.
بعد سرتکان می دهد وآرام می گوید:دیگه رسیدیم.یکی ازورودی های پناهگاه داخل همین کوچه ست.
درحالی که اورا نگاه می کنم که دارد تلاش می کند برخیزد، واکنش دیگران به این صحنه را بررسی می کنم.بعضیها با بی خیالی می گذرند وبعضی ها با نگاه ها وپرسش هایی نگران.اما هیچکس نمی ایستد تا کمک کند.هیچکس برایش مهم نیست که چه اتفاقی برای او می افتد.شاید اصلا برایشان مهم نیست که او بمیرد یا نه.
دوباره به آنها نگاه می کنم.سوکه دست آریس راگرفته و او با قدم هایی لرزان به سمت کوچه می رود.
انتهای کوچه، یک سطل زباله بزرگ قرار دارد وتعدادی قوطی نوشابه، جعبه های بزرگ وکوچک وته سیگار روی زمین اطرافش ریخته است.کوچه بسیارتنگی است وساختمان های بلندش باعث شده اند که نوربه آن نرسد وکوچه تاریک باشد.بوی نم وبدی میآید.
آریس باصدایی لرزان گفت:همینجاست.من نمی تونم سطل زباله روجابه جا کنم.دریچه دقیقا این زیره.
به هم نگاه می کنیم.تقریبا باورنکردنی است.یون آشغالی راکنار میکشد ودریچه ی فلزی زنگ زده زیرآن نمایان می شود.سوکه میگوید: این باورنکردنیه.پناهگاه شما زیرزمینه؟
آریس خنده ضعیفی میکند:دقیقا.مثل فیلم هاست مگه نه؟اما واقعیه.پناهگاه یه شبکه فاضلاب قدیمی وفراموش شده ست.راهش به شبکه اصلی بسته شده واوایل هیچ راهی برای ورود بهش وجود نداشت.این راه هارو هم خودمون درست کردیم چون به سطح زمین نزدیکه.بنابراین اونا فکرمیکنن غیرقابل دسترسه.
همچنان شگفت انگیزاست.ازنردبان پایین میرویم.آریس به سختی پایین می آید وبه سمت دری فلزی تلوتلو میخورد.
دررا باز میکند وما، انبوهی ازآدم هایی رامی بینیم که لباس های سرخ ویکسانی پوشیدهاند وبا صدای بازشدن در، به سویمان برگشته وبا تعجب به ما نگاه میکنند.
احساس میکنم زیرنگاه هایشان سرخ شده ام.سرووضعمان تعریفی ندارد.لباسهایم آنقدرکهنه هستند که حس میکنم شبیه به گداها شده ام.
دراتاق تعداد زیادی جعبه وصندلی، میزی درمرکزسالن وصفحه نمایشی که کمی تار است، وجود دارد.فضا به طرزبدی بوی نم میدهد.
تعدادی بانگرانی پیش میآیند.آریس روی نزدیک ترین جعبه به درورودی می نشیند:چی شده آریس؟خوبی؟
آریس که بنظرحوصله جواب دادن به سوالات بی پایان آنها را ندارد، کوتاه پاسخ میدهد:چندتا ازجمهوری خواه هارو دیدم.یه درگیری پیش اومد وبعدش این دوستان کمکم کردن تا اینجا برسم.اویا، یون، سوکه ولوسی.بچه ها، این ها هم دوستان وهمرزم هام هستند.
_پس دوستای جدید پیدا کردی آریس.بنظر خیلی فقیرن.ازاین بچه خیابونی هان؟
صدای دختری که لبخندی کج برلب دارد وبالای کوهی ازجعبه ها نشسته است، این حرف را میزند.آریس با کمک دوستانش بلند می شود واخم غلیظی به دختر میکند:اونا آدمای خوبین.خیابانی وفقیرهم نیستن.
یکی ازدوستانش لب میزند:باید بری پیش لئون.زخم خیلی بدیه.
_هاها...نترس خیلی عمیق نیست.شانس آوردم.طرف قدرت زیادی نداشت.
او جواب نمیدهد.درعوض مارا تنها میگذارد وهمراه آریس ازاتاق خارج میشود.
دختر ازبالای جعبه هاپایین میپرد:فکرکنم باید بریم پیش لیدرن...
خونی که روی پیشانی اش جاری میشود رانادیده میگیرد ودرعوض به این فکرمیکند که جواب زن خشمگینی که مقابلش نشسته است را بدهد.ازهمان موقعی که جلوی فلورلانس را گرفت تا به دوستانش نزدیک نشود واز نقشه بویی نبرد، میدانست که قرارنیست چیزخوبی در انتظارش باشد.اما ته دلش خوشحال بود که دوستانش می توانند به چیزی که میخواهند برسند.
به او خیره میشود که درحالی که با عصبانیت با تلفن حرف میزند، انگشتانش را روی میز میزند.ناگهان مشتش را روی کاغذهای روی میز میکوبد وباعث میشود برگه ای درهوا تاب بخورد وروی زمین بیفتد.لین نگاهش میکند.متوجه این نشده است.
آرام چشمانش رابه کاغذ میدوزد وبا دیدن محتوای آن ثابت میایستد.
چکی با مقدارزیادی پول به فلورلانس...ازحکومت...برای تحویل داددن دونفر ازبچه های یتیم به حکومت.پایین چک با خطی کج نوشته شده:طبق قرارمون.
خاطرات به مغزش هجوم میآورند واو لحظه ای حضورفلورلانس دراتاق رافراموش میکند.چشمانش روی رقم آن که حالا بسیاربزرگ وترسناک به نظرمیآید، قفل میشود.همان دوبچه ای که امروزصبح یتیم خانه را ترک کردند.تازه به نوزده سال رسیده بودند.طبق گفته اویا.تحویل دادن بچه ها به حکومت.
این کاغذ سندی بود برپشت پرده تاریک این یتیم خانه.همان چیزی که فکرمیکردند.فروش آدم ها؟به همین سادگی؟
دراین مکان چه چیزی جریان دارد؟
فلورلانس تلفن را قطع میکند وبا نگاهی خشمگین به اوخیره میشود:بهتره الان توضیح بدی که چه چیزی ازفرار دوستتات میدونستی.
لین کمی مکث میکند وسپس میگوید:راستش، دراین باره چیزی نمیدونم.
_دروغ بزرگی داری میگی.دوستات دیشب ازیتیم خونه فرارکردن وازطریق یک سوراخ روی دیواربه بیرون راه پیدا کردن.ویکی ازبچه ها به اسم اوپرهم دقیقا پایین همون سوراخ با زخمی روی سرش پیدا شده.
درست است.اوپرالان دراتاق بهداری پرورشگاه به سر میبرد ولین نمیداند اوچطور زخمی شده ونزدیک تونل چه میکرده است.
فقط امیدواراست دوستانش به هیچ طریقی دوباره به اینجا برنگردند.چون درآن صورت دیگرراه فراری ندارند.مانند او.
تونل بسته شده است...فلورلانس تونل راپس ازفرار آنها بسته است.
اما اواز ایستادن درمقابل فلورلانس پشیمان نیست.حداقل دوستانش میتوانند گذشته شان رابیابند.
کاری که او نمی خواست انجامش دهد.دلیلی برای انجام این کارندارد چون میداند که کیست.میداند پدرش چطوردر یک شب سرد زمستانی اورا ازخانه بیرون کرد.مادرش جلویش رانگرفت.شاید اوهم پسرش رانمیخواست.اما برایش مهم نبود.
وتمام این مدت، نگذاشت کسی بفهمد.
میگوید:آره.میدونم اونا کجا فرار کردن.حتی میدونم الان کجاهستن.
فلورلانس روی میزخم میشود وسایه ای ترسناک روی صورتش میافتد:پس بگو.
میگوید.اما نه آن چیزی راکه فلورلانس انتظاردارد بشنود.اما اول...
معنای آن کاغذ چیست؟