ویرگول
ورودثبت نام
💜Maya💜
💜Maya💜روایتگر سکوت در دنیایی که کلمات می سازند...🕳🖤
💜Maya💜
💜Maya💜
خواندن ۶ دقیقه·۳ ماه پیش

نقطه ای در مه_p10

هردو به سمت صدایش می رویم.او ولوسی درحالی که ما صحبت می کرده ایم، جلوتر از ما رفته اند.هرچه جلوتر می روم، درختان کمتر وکمتر می شوند.جنگل تمام می شود وبه جاده ای طویل می رسیم.تپه ای که مقابل مان است، دیدن ساختمان های شهررا سخت کرده است.اویا نگاهی به اطراف می اندازد ومی گوید:الان کدوم طرفی باید بریم؟

به دوطرف جاده که تا دوردست ها ادامه دارند نگاه می کنم:نمی دونم.حتی نمی دونم این جاده به کجا می ره.

سوکه می گوید:اینم یه مشکل جدید.

برمی گردم وپشت سرم رانگاه می کنم.لین نتوانسته بیاید.درطول مسیرچندین بار پشت سرم رانگاه کرده ام اما اوراندیده ام.

تقصیر من است.همه چیز خیلی عجله ای پیش رفت.حالا می فهمم.اما می دانم که نباید خیلی اینجا بایستیم.

به سمت چپ می روم.صدای بقیه را می شنوم که باهم پچ پچ می کنند.نمی توانیم مدت طولانی اینجا منتظربمانیم.فلورلانس مطمئنن دنبالمان می گردد وما هم ظاهرا زیاد دور نشده ایم.

اگرچه نمی دانم درشهر چه درانتظارمان است.نمی دانم باید ازکجا شروع کنیم تا خانواده مان را پیدا کنیم.شهری که تا به حال آنرا ندیده ام، فقط می دانم ازشهر مرکزی هستم.تمام خاطره ام قبل ازآمدن به یتیم خانه همین است.

هیچ خاطره ای جزآن شبی که درکوچه ای تاریک که بوی آشغال ونم می داد ندارم.هوا پاییزی بود وآسمان به رنگ نارنجی درآمده بود.فقط آنجا ایستادم ورفت وآمد ماشین ها وآدم هایی که لباس های شیکی پوشیده بودند را نگاه می کردم.هوای.سرد، زخمی که ازپایین گوشم تا گردنم کشیده شده را آزار می دادهنوز جای آن زخم برروی گردنم است.اما نمی دانم چه چیزی باعث شده آن زخم روی گردنم به یادگار بماند.

تا اینکه مردی درکت وشلوار خاکستری به من گفت که مرا به جای امنی می برد.بعد ازیک روز کامل ایستادن درآن کوچه تاریک ونمور.

هیچوقت نفهمیدم او چه کسی بود واز کجا می دانست من آنجا بودم.اما اهمیتی نمی دادم.

شاید اویا بداند که جستجو برای گذشته اش را باید ازکجا شروع کند.اما مطمئن نیستم.اوهم مانند من ازگذشته اش هیچ چیز نمی داند.به علاوه تنها سرنخ من آن کوچه است.اما حتی نمی دانم کجاست.اما...گاهی اوقات فکر می کنم بی فایده است که بدانم گذشته ام چه بوده است.

شاید اینطوری بتوانم از نو شروع کنم.اما بخش دیگروجودم می خواهد که ازاین سیاهی ذهنم عبورکند.

می ایستم.صدایی مرا متوقف می کند.صدایی مانند ناله.بقیه هم می ایستند.دوباره صدای ناله بلند می شود.لوسی زودتر ازهمه مان به سمتی که صدا می آید، می رود.

هیکلی که روی زمین افتاده را می بینم.دورش حوض خون به پا شده ودر تلاش است تا برخیزد.

دختری با موهای بلند طلایی که ازخونی که رویش پاشیده شده، سرخ شده است.لباس هایش خیس وتیره شده اند.نزدیکش می شویم که ناگهان برمی گردد وبا سرعتی شگفت آور چاقویی را ازداخل چکمه اش بیرون می کشد وبه سمت ما می گیرد:برین عقب!...

اویا می پرسد:حالت خوبه؟

او چاقو راتکان می دهد.صورتش رنگ پریده است ویک دستش را روی پهلوی خون آلودش نگه داشته است.با صدایی خش دار می گوید: شماها کی هستین؟

سوکه می گوید:چه اتفاقی برات افتاده؟بنظر خوب نیستی.

دختر سرتاپایمان را ورنداز می کند وسپس می گوید:ظاهرتون به منطقه روبی نمی خوره.از کدوم منطقه این؟بنظر مال محله فقیرنشین هستین.شایدم مال کاینل.

می گویم:نمی دونم ازکدوم منطقه ایم.ما ازیتیم خونه گری مون اومدیم.

اخم می کند وچاقویش را پایین می آورد:گری مون؟اوه...اسمش رو شنیدم.اون یتیم خونه مرموز.پس شما یتیم هستین.اما اینجا چیکار می کنین؟

اویا می گوید:خب...فرار کردیم.یعنی...اومدیم دنبال چیزی.

دختر شانه بالا می اندازد:مهم نیست.چرا اینجا وایستادین؟این وقت شب؟حس می کنم راه شهررو بلد نیستین.

جواب نمی دهیم.اما ناگهان می گویم:اره.نمی دونیم کدوم مسیر به شهر میره یا حتی مسیردیگه ای هم داره یا نه.اما فکرکنم بتونی کمک مون کنی.

یک تای ابرویش را بالا می اندازد:درازای اینکه شماهم کمکم کنید تا به شهربرگردم، می تونید باهام بیاید.

اویا کمکش می کند بایستد.وقتی راست می شود، دستش را محکم به پهلویش فشارمی دهد وناله می کند:خوبی؟

سرتکان می دهد:اره.راستی...اسم من آریس ئه.

لوسی می گوید:من هم لوسی ام.دوستام...اویا ،یون وسوکه.

آریس می گوید:فامیلی؟نمی دونید فامیلی تون چیه؟

اویا شانه بالا می اندازد:همه مون نه، راستش بعضی هامون فامیلی الکی ای برای خودمون ساختیم.مثلا خودم فامیلی کاینر روساختم.

آریس با لحن مهربانانه ای می گوید:منم نمی دونم فامیلی م چیه.پدرخونده م فامیلی نایسس رو روم گذاشته.اما من ازگفتنش نفرت دارم.

بعد می خندد:ولی به اسمم میاد.

به سمت چپ حرکت می کند:دنبالم بیایید.شهرمرکزی ازاین طرفه.به کافه مخروبه که رسیدیم میانبر می زنیم.

مدتی درسکوت سپری می شود وآیریس راتماشا می کنم که لنگ می زند وبه خاطرزخم پهلویش کمی خمیده راه می رود.خون میان انگشتانش خشک شده است.

سوکه می گوید:چه اتفاقی برات افتاده؟

سرش رابرمی گرداند وبه زخمش نگاه می کند:اوه...

_زخمی شدم دیگه.

لوسی می گوید:چطوری؟

می ایستد ونگاه مشکوکی به ما می اندازد:خیلی سوال می پرسید.از کجا بدونم یکی ازاون پاچه خوارهای حکومت نیستید؟

اویا می گوید:نمی دونم منظورت ازپاچه خوارچیه.اما ما ازاون ها نیستیم.ما هنوزدو ساعته که پا گذاشتیم اینجا.

آریس به تک تک مان نگاه می کند بعد می گوید:بنظر نمیاد دروغ بگید.من دروغ رواز چشم های افراد می خونم.باشه...

دوباره حرکت می کند وماهم دنبالش می کنیم:ماموریت داشتم.رهبرمون من رو دنبال یه سری تجهیزات مدفون شده اینجا فرستاد.سلاح واینا...می دونید که؟

نفس عمیقی می کشد:به دوتا ازاون حکومتی ها برخوردم.یکی شون بهم چاقو زد.مجبورشدم بدوم تا اینجا.تنها شانسم این بود که گمم کردن. وگرنه الان زنده م نمی ذاشتن.

مدتی درسکوت سپری می شود.او یک شورشی است.البته...یکی ازهمان شورشی هایی باید باشد که دریتیم خانه ازشان می شنیدم.دشمن حکومت.رهبری که ازاو نام برده احتمالا رهبر شورشی ها باشد.البته...فقط شاید...

خرابه های کافه ای که آریس گفته بود، درتاریکی شب دیده می شود.هرچه نزدیک ترمی شویم، آجرهای شکسته، سقف فروریخته ومیز وصندلی های واژگون شده درون کافه، بیشتربه چشم می خورد.اویا جلوی درمی ایستد:فلورلانس گفت که من روجلوی یک کافه پیدا کردن.

آریس باکنجکاوی می پرسد:فلورلانس کیه؟

_اوه...مدیر یتیم خونه ست.مدیر که هیچی، یک دیکتاتور واقعیه.

آریس می خندد وهمانطور که کافه را دورمی زند وبه سمت مسیری خاکی می رود می گوید:که اینطور.مثل پدرخونده منه.اونم عادت داره زور بگه.هرچند خیلی وقته ازش خبری ندارم واز مادرم هم همینطور.ازاین طرف.این راه میانبره.

لوسی می پرسد:چرا این کافه تخریب شده؟

وارد مسیر میانبر می شویم که ازبالای تپه ای می گذرد.به دقت به آریس نگاه می کنم که دست لرزانش رابرروی پهلویش نگاه داشته وحالا رنگ به صورت ندارد.نمی دانم تا مقصد طاقت می آورد یا خیر.اما سعی می کند که با چابکی از تپه بالا برود.

_خیلی از متروکه شدنش می گذره.چند ساله.راستش هیچکس دقیق نمی دونه چه اتفاقی اینجا افتاده.داستان های زیادی داره.اما مردم بیشتر میگن علت مرگ سه تا کامند اینجا، گرگینه ها هستن.

می گویم:گرگینه؟راجب شون یک مطلبی توی یه کتاب قدیمی خونده بودم.فکرمی کنم افسانه ن.

لبخند می زند:درسته.منم اعتقادی ندارم.اما مردم به خاطر این میگن که اون شب ماه کامل بوده وجای پنجه روی بدن اونا دیده شده.

سرفه ای می کند.دیگرهیچ صدایی به جزصدای قدم هایمان شنیده نمی شود.اویا را تماشا می کنم که غرق درافکارش است.

یک قدم...دو قدم...سه قدم...

ازبالای تپه، ورودی شهردیده می شود.

چهار قدم...پنج قدم...شش قدم...

تا مقصدمان چیزی نمانده است...

اگر دوستش داشتید، نظرتون رو برام بنویسید؛ هر نظر شما برای ادامه‌ی این داستان ارزشمنده. 🖋️

تا مقصدمان چیزی نمانده است...

کافهرمان
۰
۰
💜Maya💜
💜Maya💜
روایتگر سکوت در دنیایی که کلمات می سازند...🕳🖤
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید