ویرگول
ورودثبت نام
💜Maya💜
💜Maya💜روایتگر سکوت در دنیایی که کلمات می سازند...🕳🖤
💜Maya💜
💜Maya💜
خواندن ۵ دقیقه·۳ ماه پیش

نقطه ای در مه_p۶


با شنیدن صدای قدم هایی در حال نزدیک شدن به دفتر، پرونده را سریع سرجایش می‌گذارم و به صندلی ام برمی‌گردم

سوالات جدیدی جای سوالات بی پایان درذهنم را می گیرند.انگار یک شب دیگر راهم بی خواب می شوم.

روکا رااز خیلی وقت پیش می شناختم.شش ساله که بودم، او چهارده سالش بود وبه حدی مهربان بود که تعدادی ازبچه های کوچکتر اورا خواهر بزرگه می نامیدند.او با من وبقیه بچه ها بازی می کرد، غذایش رابا ما تقسیم می کرد وبرایمان شعر وداستان می خواند.او یکی از عروسک های قدیمی اش را به من داده بود.مانند من پدری ومادرش را هیچوقت ندیده بود.من ازوقتی نوزاد بوده ام اینجا هستم.

ساده بگویم، مانند یک خواهر دلسوز بود.

هجده سالش که شد، اوهم مانند بقیه اینجا راترک کرد ودنبال زندگی اش رفت.دیگرهیچکس خبری ازاو نداشت.نمی دانم...دنبال خانواده اش رفت.

مانند من می خواست آنها راپیدا کند یا نه...

خواهر کوچکش هم بعد ازآن،یک شب ناپدید شد.

در با صدای ناله ای باز می شود وقامت فلورلانس ومسئول خوابگاه درچارچوب در نمایان می شود.

فلورلانس پشت میزش می نشیند ومسئول خوابگاه، مردی با چهره ای گرفته، اما نه به گرفتگی صورت زن کنارش کنار میزش می ایستد.قبل از اینکه فلورلانس حرفی بزند، می گوید:بهتره خودتون توضیح بدید که نصف شب بیرون چه غلطی می کردید.

من و یون به هم نگاهی می کنیم.منتظر می شوم او شروع کند اما انگار قصد چنین کاری را ندارد.کمی خودم را صاف می کنم:راستش ما...مافقط می خواستیم...

فلورلانس حرفم را می برد و با صدایی عصبی می گوید:و بالای درخت؟حتما با خودتون فکر کردین اونجا بهترین مکان برای پنهان شدنه؟و کار هایی که معلوم نیست چی بود؟

با این حرف او با اخمی که حاصل تعجب است به پسر مقابلم نگاه می کنم.اوهم نگاهم می کند.از نگاهمان یک چیزرا می شود خواند:چرا درباره تونل حرفی نزد؟

فلورلانس وقتی سکوت مارا می بیند با صدای خشمگینی می گوید:خوبه...این برای منم بهتره!این دفعه دیگه باهاتون نرم برخورد نمی کنم!

تونل را ندیده است...سوراخ را ندیده است...

اضطراب چند لحظه گذشته ام ناپدید شده وحالا احساس آرامش بیشتری می کنم.

نگاهم بر روی فلورلانس می نشیند که با مسئول خوابگاه مشغول بحث است.لحظه ای بعد اورا کنار می زند وانگشت اشاره اش را به سمت من پرتاب می کند:تو دختر!اسمت چی بود؟

با صدایی آرام می گویم:اویا...اسمم اویا کاینر هست.

اخم می کند:فکر کنم بتونی کتابخونه رو مرتب کنی.

حرفش با تاخیر به مغزم می رسد.قفسه های پر از کتاب و شماره گذاری آنها.

سپس فلورلانس انگشتش را به سوی یون می چرخاند:و تو !این بار سومه که می بینم شب ها قانون شکنی می کنی ! مسئولیت تعمیر همه نیمکت های مدرسه با توئه! فهمیدی؟

_بله.ولی حتما می دونید که نمی تونم تنهایی این کار رو انجام بدم.

فلورلانس پوزخندی می زند:چطوره امتحان کنیم؟هردوی شما...به تنهایی این کار رو انجام می دید!نصف روز هم بیشتر وقت ندارید!

کار شماره گذاری، دسته بندی و چینش کتاب ها،به تنهایی در یک روزسخت است.حتی با اینکه کتابخانه چهار قفسه کتاب بیشتر ندارد اما باز هم حس می کنم کار چند ساعت نیست.

_حالا هم برید تو اتاقاتون!

_فلورلانس...بهتره که...

مسئول خوابگاه دوباره شروع به صحبت کرد و من و یون از جا بلند شدیم.او زودتر از من از اتاق خارج شد.هوای راهرو خنک تر از اتاق ها بود و باعث شد با خروج از دفتر مدیر حس بهتری بگیرم.

بالا رفتن یون از پله هارا تماشا می کردم اما خودم کنار در نیم باز دفتر ایستادم.گفتگوی بین آن دو شنیده می شد:

_من دیگه از دست اون بچه خسته شدم!بهتره حکومت یه فکری براش بکنه!داره همه بچه هارو از فرمان من خارج می کنه!

_می دونم.فقط دوسال دیگه صبر کن.بنظرم بهتره دیگه اینکارو نکنی.یتیم خونه خیلی بد نام شده.

_معلومه!تا وقتی توله های اون شورشی ها و گداها اینجان از این بهتر نمی شه!

_حکومت داره سعی می کنه از اونا استفاده بهتری ببره.این یتیم خونه زمان زیادی از احداثش نمی گذره.به زودی تموم می شن و حکومت پول خوبی بهمون می‌ده.فقط صبر می خواد.

_خب دیگه بسه.پرونده اون دختره نافرمان اینجا چیکار می کنه ؟توله شورشی!خودم از شرش خلاص شدم.پرونده شو بسوزون.

کمی مکث:از شرهمشون خلاص می شم...

نفسم بند آمد.آن حرف ها در تاریکی همچون سوزنی در مغزم فرو رفت.قلبم محکم در سینه ام می تپید.روی اولین پله نشستم تا نفسم بالا بیاید.

حسی به من می گفت...اینجا فراتر از یک یتیم خانه است...

...

اتاق کوچکم که برای سه نفر هم جای کافی نداشت حالا پر از آدم شده است.من ، لوسی ، یون و دوستانش.

روی تختم که تشکش مانند سنگ سفت بود ، نشسته بودم و به دو غریبه ای که در اتاق ایستاده بودند ، نگاه می کردم.

تنها دلیلم برای حضور لوسی، وجدانم بود.نمی توانستم بگذارم او اینجا بماند و خودم بروم.

حتی اگر برای یافتن خاطرات گم شده ام باشد.

لوسی با کلافگی گفت:کسی نمی خواد شروع کنه؟میدونید که زمانمون به زودی تمام میشه...

امروز با وجود هوای ابری ، بارانی نیامده است.البته ، طبق گفته های فلورلانس،ظاهرا هوای طوفانی پیش بینی شده است.صبح ، فلورلانس همه را برای تمیز کردن سالن اصلی خوابگاه ، جایی که خیرین و آدم های

ثروتمند یکشنبه ها برای کمک به نوانخانه می آمدند،

به کار گرفته بود.هم اتاقی هایم هم احتمالا در طبقه پایین مشغول گردگیری و چیدمان بودند.امیدوارم فلورلانس به این زودی متوجه نبودنمان نشود.ما هم باید سریع تر کارمان را شروع می کردیم.فلورلانس صبح می گفت که به احتمال زیاد،خیرین به خاطر طوفان شب می آیند.نه بعد از ظهر.

یون گفت:فکر کنم فقط باید برای یک نفر توضیح بدم.

به لوسی نگاه می کند که جلوی در نیمه باز ایستاده است.برای اینکه مطمئن شویم هم اتاقی هایم یا فلورلانس نمی آیند.

_ما می خوایم از این یتیم خونه بریم.به عبارتی،فرار.

لوسی از این اعتراف ناگهانی جا می خورد و ابرو هایش بالا می پرد.به من خیره می شود ومی گوید:چی؟

لبخند نگرانی می زنم.چگونگی خروج و نقشه فرار و فلورلانس که شب ها مانند روحی در ساختمان بود،نگرانم می کند.

می گویم:راستش.آره...

لوسی اخم می کند که باعث می شود چینی عمیق به پیشانی اش بیفتد.او فقط هفده سالش است.این موضوع حواسم را از بحث پرت می کند.

_توضیح بدید.

یون تمام اتفاقات اخیر و پیدا کردن تونل را برای او تعریف می کند.وقتی صحبتش تمام می شود،لوسی ساکت می ماند.اما پس از آن خنده عصبی می کند ومی گوید:احمقانه ست...

نگاهش را بین ما می چرخاند و ادامه می دهد:دو سال دیگه صبر کنین بعدش می تونین برین پی زندگیتون!

_نمی تونیم...

اگر دوستش داشتید، نظرتون رو برام بنویسید؛ هر نظر شما برای ادامه‌ی این داستان ارزشمنده. 🖋️

رمان
۰
۰
💜Maya💜
💜Maya💜
روایتگر سکوت در دنیایی که کلمات می سازند...🕳🖤
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید