
به نام خالق قلم
نقطه ای در مه
.......................................................................
زمان به سرعت در حال گذر است.
هیچ کس نمی تواند پیش بینی کند در آینده چه می شود.
می توانی بنشینی و هیچ کاری نکنی.می توانی خودت را به دست سرنوشت بسپاری و ببینی چه برایت رقم می زند.
اما همزمان ، می توانی با سرنوشت مقابله کنی و خودت آینده را رقم بزنی.
که در آن ، همان کسی هستی که می خواهی باشی...
تا وقتی زنده هستی...
اویا
نور سفید تمام اتاق کوچک را روشن می کند و به دنبال آن ، صدای مهیب رعد و برق شنیده می شود.بالشتم را روی سرم می کشم تا صدا را کمتر بشنوم. اما انگار قرار نیست امشب بخوابم.آرام در تخت می نشینم و به سوی پنجره می چرخم.قطرات باران بر شیشه بخار گرفته می کوبند.
نه...امشب خوابی در کار نیست.
از تخت سه طبقه پایین می آیم و مواظب ام که بقیه را بیدار نکنم.در را با صدایی آرام باز می کنم و به درون راهرو قدم می گذارم.
با اینکه مدت کمی می شود که خاموشی را زده اند اما بازهم راه خودم را ادامه می دهم.پنجره آخر راهرو بازاست و باد خنکی داخل می وزد.بیرون را نگاه می کنم. قطرات باران به صورتم می خورد.درخت های بلند باغ در تاریکی همانند سایه بودند. نورهای کوچکی در دوردست ها دیده می شود که احتمالا برای شهر است.اما در میان مه کوچک مانند نقطه ای در دوردست دیده می شود...
چیز زیادی نمی دانم...
درباره گذشته ام...والدینم...فقط این را می دانم که تنها ام و بی کس...و چه کسی اهمیت می داد ؟
چه کسی می داند من چه حسرت هایی به دلم مانده ؟
اوه خدای من...من خیلی وقته که اون آرزو های قدیمیم رو فراموش کرده م...
می خواهم پنجره را ببندم و به اتاقم برگردم که در باغ سایه هایی متحرک را می بینم که به سمت درختان بلند باغ می دوند.
نمی توانم آنها را تشخیص بدهم و قصد ندارم مثل آنها قانون شکنی کنم و بعد از خاموشی پایین بروم.پس فقط پنجره را می بندم و قبل از اینکه کس دیگری پیدایش شود به اتاق برمی گردم.قبل از اینکه از تخت سه طبقه بالا بروم لحظه ای مکث می کنم.
کی به جز او این وقت شب می تواند بیرون بچرخد ؟
وسوسه می شوم بروم و دوباره چک کنم.اما ترس از گیر افتادن مرا مجبور می کرد بی خیالش شوم.
اما همیشه...کنجکاوی ام برنده می شد.
فقط همین یک بار.آدم ترسویی نبودم.
بالاخره دلم را به دریا می زنم.آرام به طبقه پایین می روم.پله ها زیر پایم صدا می کند.
به پایین راه پله که می رسم به سوی پنجره کنار در می روم.پنجره خراب است و می توانم راحت آن را باز کنم و بیرون بروم.تعداد کمی از بچه ها این را می دانند.من هم از لوسی شنیده بودم..اما او هیچ گاه قانون شکنی نمی کند.
پنجره آرام و با صدای قیژ باز می شود.پایم را روی لبه چوبی اش گذارم و بیرون می پرم.
در ورودی همیشه قفل است.من هم مجبورم از پنجره پایین بپرم.حواسم است که به گلدان های پژمرده نخورم.
آرام به سمتی که سایه هارا دیده بودم می روم و از گوشه دیوار نگاه می کنم.
سایه بلندی میان درختان ایستاده بود.با اینکه نور بسیار کم است ، اما باز هم می توانم موهای کوتاه و مشکی اش را در تاریکی تشخیص بدهم.
نگاهم به پایین و لباسهایش کشیده می شود.کلاه لباسش را می بینم که با برگشتش سمت من تکان می خورد.سریع عقب می پرم و با تمام سرعتم فرار می کنم.قطرات باران که در حال بند آمدن است به صورتم می خورد.
جلوی پنجره خراب می ایستم و نفس لرزانی می کشم.از پشت پنجره داخل را نگاه می کنم تا مطمئن شوم کسی آنجا نیست اصلا دلم نمی خواهد به خاطر نقض قوانین در زیرزمین زندانی شوم.
وقتی با احتیاط از تخت سه طبقه بالا می روم و در جایم دراز می کشم.دستم را به پیشانی عرق کرده ام می کشم.
باران بند آمده بود.من هم خواب نداشتم.شخصی که بیرون دیده ام، برایم آشنا بود.خیلی آشنا...
سرم را بالشتم فشار می دهم و چشمانم را می بندم...
اما تا سپیده دم صبح بیدار هستم...
یون
ترس از قانون شکنی و مجازات همیشه برای من بی معنی بود.در هر موقعیتی بدون فکربه بعدش عمل می کردم.
تقریبا یک ساعتی می شود که خاموشی زده اند و منتظر می مانم تا بقیه به خواب بروند.پس از اینکه از نفس های منظم و چشم های بسته شان مطمئن می شوم که خوابیده اند از تخت پایین می پرم و به سمت راهرو حرکت می کنم.ارام در را باز می کنم و نگاهی کامل به راهرو می اندازم تا مطمئن شوم کسی در راهرو نیست.سپس به سمت راه پله قدم برمی دارم.
نور کمی که از پنجره راه پله می تابد مسیرم را روشن می کند اما برای پایین ، مجبورم از چراغ قوه استفاده کنم.قبل از اینکه به پایین پله ها برسم سایه بلندی بر روی دیوار می افتد و من بلافاصله به دیوار می چسبم.نفسم را در سینه حبس می کنم.
صدای آرام زنی که با کسی گفتگو می کند می شنوم که به نظر می رسد در حال دور شدن است.
به محض آنکه به باغ می رسم نفس راحتی می کشم.با چشمانم دنبال دوستانم می گردم تا ببینم کجای باغ پنهان شده اند.وقتی آنها را پشت دیوار مخروبه سمت راست سمتشان می روم.
لین نیشخندی می زند ومی گوید:خب ،آماده ای ؟
_همیشه بودم.
لبخندش پررنگ می شود و با دستش به سمت محوطه تاریک درختان کاج اشاره می کند:اونجا رو میبینی؟
_خب؟
لین می گوید:پشتش یه خبراییه.مطمئنم.
تعجب می کنم.لین دوباره شروع می کند:بیایین دیوار پشتی رو بگردیم.کلش با درختای کاج پوشیده شده.روش سبزه رشد کرده.شاید بتونیم یه چیزی دربیاریم.
سوکه می خندد:مثلا یه راه فرار مخفی؟دست بردار.هیچکسی تاحالا نتونسته از این یتیم خونه فرار کنه.
_شاید تونسته باشه.این چیزیه که فلورلانس بهمون نمی گه.ببراش بد می شه.
نگاهم به سوی تاریکی درختان می رود.می گویم:پس بیایید قبل از اینکه هوا روشن بشه تمومش کنیم.
آرام بسوی درختان حرکت می کنیم و از هم جدا می شویم.اگر آنجا راهی به بیرون داشته باشد فقط یک معنی می دهد:رهایی
تمام عمرم دنبال همین بوده ام.من و تنها دوستانم از وقتی که بچه بودیم تنها یک فکر در سر داشتیم ، آن هم این بود که از این یتیم خانه فرار کنیم.جایی که هیچ چیز نداشت جز درد و غم.
شاید زمانی که از اینجا خارج بشوم، دنبال گذشته ام بروم.
شاید به یاد بیاورم که بودم...
پارت بعدی: شنبه
اگر دوست داشتید، نظرتون رو برام بنویسید؛ هر نظر شما برای ادامهی این داستان ارزشمنده. 🖋️
و چرا اینجا هستم...ساختمان می بینم آرام به