
خودش است...
نمی دانم از کجا مطمئن شده ام،اما می دانم خودش است...
موهای مشکی...با همان لباس های آشنای شب پیش...
نگاهش به من می افتد.اخم هایش را درهم می کشد.
هر چه فکر می کنم.نمی توانم اسمش را به خاطر بیاورم.اما اورا نسبتا می شناسم...از کودکی...
صدای فلورلانس دوباره بلند می شود:بهتره خودش اقرار کنه..اگر خودم بفهمم کی بوده...چیز خوبی در انتظارش نیست.
نگاهم را بین بچه های سالن می گردانم.بچه ها به فلورلانس خیره شده اند.لوسی آرام کنار گوشم می گوید:خدا به داد اون بدبخت برسه.البته بنظرم حقش هم هست.
فلورلانس نگاهی به پسر رو به رویم می اندازد:بالاخره که می فهمم کی بوده.
و بعد از سالن بیرون می رود.
زنگ به صدا درمی آید:وقت تمیزکاریه!
این را خانم می می گوید.یکی از مسئولان پرورشگاه.نسبت به فلورلانس خیلی مهربان تراست.در حالی که با مسئول غذاخوری صحبت می کند به ما چشم می دوزد.همه در چشم به هم زدنی بلند می شوندو مشغول کارمی شوند.
لوسی درحالی که ظرف های غذا را جمع می کند،می گوید:زودباش.میای کمک کنی ظرف هارو بشوریم ؟
قبل از اینکه جواب بدهم صدای خانم می جواب می دهد:بهتره کمک کنی انباری رو تمیز کنی.مسئولیت پسراست.اما دفعه پیش از زیرش در رفتن.علاوه بر اون باید توی تعمیر نرده ها کمک بکنن.پس این کارو تو انجام بده.
نگاهی به پسر مقابلم می اندازد:توهم همینطور.این دفعه نمی تونی بپیچونیش.فهمیدی یون ؟
یون...درسته...یادم اومد...
سر تکان می دهد اما نگاهش نمی کند:باشه.
_خوبه.زودتر شروع کنین.
وقتی می رود،لوسی نگاهم می کند و می گوید:خب ...امیدوارم موفق باشی.
فقط نگاهش می کنم تا به آشپزخانه می رود و ازدیدم ناپدید می شود...
.......................................................................
یتیم خانه ساختمانی قدیمی اما بزرگی است که یه خوابگاه و سالن غذا خوری و مدرسه و درمانگاه دارد.با باغی که پر از گیاه است اما به جزباغبانی که هفته ای یکبار می آید و در بغضی مواقع خودم،کسی به آنها رسیدگی نمی کند.شب ها باغ نمایی تاریک و ترسناک دارد.
می توانم با اطمینان بگویم که فلورلانس کابوس تمام بچه های یتیم خانه است.اغراق نمی کنم.او مدیر یتیم خانه و یک کابوس واقعی ست.
بچه ها سعی می کنند تا جای ممکن مودب و خوب باشند.در غیر این صورت با تنبیهات فلورلانس روبه رو می شوند.بدترین تنبیه فلورلانس زیرزمین قرمزاست.این اسمی است که بچه ها رویش گذاشته اند.هرکسی کار اشتباهی انجام بدهد،در زیرزمین زندانی می شود.
البته درصورتی که واقعا کار اشتباهی بکند.
از جلوی در دفتر فلورلانس برای رسیدن به باغ می گذرم وهنگام عبور نگاهی گذرا به داخلش می اندازم.
بچه ای با لباس های کهنه یتیم خانه،دست خانمی شیک پوش را گرفته است.شاید پنج سالش باشد.شایدم بیشتر.مردی با فلورلانس صحبت می کند وهمزمان اوراقی را امضا می کند.
با دیدن آنها چیزی را در درونم حس می کنم.حس کمبود...حس عشق...
اما آن بچه حسش خواهد کرد.پس از این...
وقتی به انباری می رسم،صدای جابه جا شدن وسایل و صحبت های دو نفر به گوش می رسد.
_دروغ می گفت.هیچ تونلی و هیچ راه خروجی روی اون دیوارا نبود.اینو از کی شنیدی؟
_مطمئنی؟لعنت بهش.
کمی مکث و بعد صدای نفر اول دوباره می آید:فکر نمی کنم راست باشه.باید باهاش صحبت کنی.من نمی دونم چرا گول حرفای اون رو خوردم.
_چرا خودت نمیای؟
_من آبم باهاش توی یه جوب نمیره.خودت راست و ریسش کن.الانم از اینجا برو.
در بازاست.مقابل درمی ایستم.درست شنیده ام؟
صاحب صدای اول را می شناسم.یون است.پشتش به من است وجعبه ای دردست دارد که محتویات آن را در قفسه ها می چیند.
صاحب صدای دوم را نمی شناسم.اما اورا زیاد با یون دیده ام.باید از دوستانش باشد.او آهی می کشد.
بیش از پیش مطمئن می شوم که سایه ای را که دیشب دیده ام یون بوده است.
تقه ای به درمی زنم که شخص دوم به سمت من برمی گردد.موهای قهوه ای تیره اش پیشانی اش را پوشانده است.چشمان همرنگ موهایش روی من قفل می شود.لحظه ای مکث می کند.بعد از کنارم می گذرد و مارا تنها می گذارد.
مرا می شناسد؟سعی می کنم افکارم را پس بزنم.ذهنم دائما درگیر سوالات بی پایان است.بوی نمی که درانبار می آید آزارم می دهد.بدون هیچ حرفی به کارمان ادامه می دهیم.جعبه هایی را که پر از پیچ و مهره است را پایین قفسه ها می گذارم و یون ابزارها را در جعبه ابزار مرتب می کند.
انبار کوچک است وفضای زیادی ندارد.اما تمام وسایلی که مسئولین یتیم خانه با کمک های خیرین یا با پول خود،برای نوسازی یتیم خانه می خرند همینجا نگهداری می شود.
به سوی جعبه هایی می روم که در آنها تکه چوب هایی برای تعمیر نیمکت های مدرسه قراردارد.سعی می کنم آنها را بلند کنم اما بیش ازحد سنگین اند.به سمت یون می چرخم:هی.میشه کمک کنی اینارو جا به جا کنیم.
نگاهی به جعبه ها می اندازد:حتما.
آن سمت جعبه را گرفت و با هم بلندش کردیم.زیرلب غر زد:نمیفهمم چرا باید نوکری فلورلانس رو کنیم.
لبخند می زنم.سرش را بالا می آورد و لبخندم را که می بیند
چشمانش باریک می شود.جعبه را کنار درمی گذاریم و وقتی راست می شوم او بی مقدمه می پرسد:دیشب چرا اونجا بودی ؟
از این سوال ناگهانی جا می خورم.پس مرا شناخت!اما آرام می گویم:تو خودت اونجا چیکار می کردی ؟
_سوالم رو با سوال جواب نده.
اخم می کنم:دیدمت که اخر شب توی باغ بودی.اومدم پایین تا...
روی صورتم دقیق می شود:پس تو پشت اون پنجره بودی.
سرش راکمی می چرخاند ومی گوید:و به فلورلانس گفتی.
_درسته من پشت اون پنجره بودم.اما به فلورلانس نگفتم.چون خودم هم مثل تو قانون شکنی کردم!
نفس عمیقی می کشم:و بارها دیدم که بیرون بودی.من هم آدم پستی نیستم!
نگاهم می کند.تعجب و خشم در نگاهش دیده می شود.نفسش را بیرون می دهد.
دستانم را مالش می دهم و می گویم:تو دیشب داشتی دنبال چیزی می گشتی نه ؟دنبال...
اما حرفم را می خورم.تردید دارم که به اوبگویم یا نه...
نگاهم می کند ومی گوید:حرفت رو بزن.چی میخوای؟
صدایی در سرم می شنوم.جمله ای را برزبان می آورد که تمام این شانزده سال به آن فکر کرده ام.من چرا اینجا هستم؟
گذشته برایم مانند مه ای است که فقط خارج از اینجا میتوانم از آن عبور کنم.و جواب سوالاتم را بگیرم.نفسم را بیرون می دهم و سرم را بالا می گیرم:آزادی.این چیزیه که میخوام...
پارت بعدی: پنجشنبه
ممنون که تا اینجا همراه من بودید.
اگر دوست داشتید، نظرتون رو برام بنویسید؛ هر نظر شما برای ادامهی این داستان ارزشمنده. 🖋️
میخواممی خوام.