ویرگول
ورودثبت نام
💜Maya💜
💜Maya💜روایتگر سکوت در دنیایی که کلمات می سازند...🕳🖤
💜Maya💜
💜Maya💜
خواندن ۴ دقیقه·۳ ماه پیش

نقطه ای در مه_پارت دوم🤍

سبزه ها زیر پایم له می شوند.به دیوار بلند پشت درختان می رسم.درختان کاج سرتاسر باغ را پوشانده اند.باران در حال بند آمدن است.نفس عمیقی می کشم و بوی خاک باران خورده در بینی ام می پیچد.

هیچ چیز جز یک دیوار نیست.اما شاید راه نجات از این خراب شده همین دیوارخالی باشد.سبزه هارا کنار می زنم و دیوار را وارسی می کنم.شاخه های درختان انگشتانم را زخمی می کند.اما...

هیچ...خالی...

هیچ راه مخفی وجود ندارد.هیچ چیزی که به دنیای بیرون منتهی شود اینجا نیست.لین اشتباه می کند.هیچکسی تا به حال از اینجا خارج نشده است.

اگرهم راهی باشد ،پشت انبوه درختان پنهان شده است.به سمت ساختمان بزرگ و قدیمی خوابگاه برمی گردم.نوری پنجره کوچک راهرو را روشن و هیبت کوچکی پشت پنجره ایستاده است.

احتمالا پشت انبوه درختان نمی تواند مرا ببیند.

به سمت دیگر باغ می چرخم تا بروم و دوستانم را پیدا کنم.به سمت دیوار ورودی خوابگاه می روم. ناگهان سایه ای رامی بینم که از پشت دیوارخوابگاه مرا دید می زند.

روی سایه دقیق می شوم.موهای بلندش را که به رنگ تیره است تشخیص می دهم.اما او به محض اینکه متوجه می شود دارم نگاهش می کنم عقب می رود و ناپدید می شود.

به سمت دیوار می پرم و دید می زنم.اما کسی آنجا نیست.امیدوارم هرکسی که است، فردا این قضیه را به فلورلانس مدیر پرورشگاه نگوید.

سرم را به دو طرف تکان می دهم و به آسمان خیره می شوم.باران بند آمده بود.قطره ای از روی موهایم سر می خورد و روی خاک می افتد.سوکه ولین را نمی بینم.اما می دانم جایی در باغ دارند بیهوده تلاش می کنند.حتی نمی دانم دقیقا دنبال چه می گردند.

گمانم دیگر نیازی نباشد بمانم.دوستانم را جا می گذارم و از آنجا دور می شوم.

اویا

دیشب با کابوسی از خواب پریدم که مطمئن ام هیچوقت فراموشش نخواهم کرد.

در یتیم خانه بودم.اما نه آنطور که می شناختم.راهرویی طویل مقابلم بود که پر از در بود.انگار نیرویی مرا به جلو هدایت می کرد.چند در نیمه باز بود و از داخلش ، بچه هایی با صورت های کثیف سرک می کشیدند.

به جلو می رفتم تا به دری در انتهای راهرو رسیدم.دری که از پشتش صدای خنده های آشنا و وحشتناک کسی می آمد و در میان آن خنده ها ، صدای گریه و جیغ های بلندی شنیده می شد.

دستگیره سرد فلزی را با دستان لرزانم گرفته بودم و در را باز کردم.

اتاقی تاریک مقابلم بود و بوی فلز می آمد.تا قدمی جلو گذاشتم لامپ سقف روشن شد و توانستم هیکل بزرگ و خون آلودی را ببینم که آرام آرام با آن لبخند وحشتناکش به سویم می چرخید.

در دست او ، تبری بزرگ و خونی بود.

یک ثانیه بعد به سوی در دویدم و دستگیره را کشیدم.سعی می کردم در را باز کنم.صدای خنده های او با صدای هق هق گریه های خودم آمیخته شده بود.

تبرش را بالا آورد.فقط توانستم چشمان زرد وحشی اش را ببینم و بعد...

با صدای جیغ خودم از خواب پریدم.

کسی در اتاق نیست.هوا روشن شده است و صدای آواز پرندگان باغ به گوش می رسد.چند دقیقه ای همینطور نشسته ام و به کابوس وحشتناکم فکر می کنم.که تقه ای به درمی خورد و بعد صدای لوسی از آن طرف در می آید:اویا؟بیداری؟بیا پایین وقت صبحونه ست !

به در خیره می مانم.دوباره صدای لوسی آمد:اویا!بیا پایین وگرنه به جفتمون هیچی نمیرسه!

حواسم جمع می شود.سریع پایین می پرم و موهای سرمه ای ام را با کش کهنه ای می بندم.بد نیست.

وقتی در را باز می کنم، لوسی هنوز پشت دراست ناگهان انگار که انتظار باز شدن یهویی در را ندارد صورتش عقب می رود.

_لوسی ؟

ناگهان صورتش را می چرخاند.اما دیراست. سرخی گونه اش را می بینم.انگارکه سیلی محکمی خورده بود.

_لوسی؟صورتت چی شده؟

و سعی می کنم دستش را از روی گونه اش بردارم.

_چیزی نیست.بیا...بیا بریم پایین وگرنه فلورلانس حساب جفتمون رو میرسه.

حرفش تا حدودی درست است.اما فلورلانس خیلی خورد و خوراک بچه ها برایش مهم نیست.فقط مواقعی برایش مهم می شود که کسی می خواهد بچه ای را به فرزندی بگیرد.درواقع فکر می کنم یک جورایی به نفعش هم است.

در سالن غذا خوری ، همهمه است.بچه های کوچک تر گریه می کردند و غذای بیشتری می خواستند و بزرگترها با صبوری غذایشان را با آنها شریک می شدند.غذا همیشه کم بود.همه چی گران بود.

پشت میز می نشینم و به دریایی از بچه های کوچک و بزرگ خیره می شوم.

کدام بچه ها دیشب بیرون می گشتند ؟

لوسی با سینی های غذا می آید و کنارم می نشیند.چیزی میگوید که در شلوغی سالن و صدای برخورد قاشق و بشقاب ها نامفهوم است.

دهانش را نزدیک گوشم می آورد ومی گوید:فلورلانس داره میاد.خیلی هم کفریه.

آب دهانم را قورت می دهم.برای ثانیه ای افکار نگران کننده ای به ذهنم هجوم می آورد.یعنی مرا موقع خروج دیده بود ؟ یا کسی مرا دیده و گزارش کرده بود ؟

افکارم با صدای باز شدن در به ضرب قطع می شود.سالن در سکوت فرو می رود.

سرم را پایین می اندازم و خودم را مشغول غذایم نشان می دهم.امکان ندارد کسی مرا دیده باشد.اما صدای فلورلانس مرا

از جا می پراند:کدوم یکی از شما احمق ها جرئت کرده دیشب بیرون ول بگرده؟

داد نمی زند.اما صدایش آنقدر بلند است که رعشه ای به تنم بیوفتد.چنگالم را می اندازم و دستانم را زیر میز پنهان کردم تا لرزشش را نبیند.

نگاهم ناخودآگاه به سمت پسری کشیده می شود که مقابلم نشسته است.تا آن لحظه آنجا نبود.با بی خیالی به فلورلانس نگاهی می کند و بعد یک لیوان آب برمی دارد.

خودش است...

پارت بعدی: دوشنبه

اگر دوست داشتید، نظرتون رو برام بنویسید؛ هر نظر شما برای ادامه‌ی این داستان ارزشمنده. 🖋️

خودش است...

درختانصدایرمان
۲
۰
💜Maya💜
💜Maya💜
روایتگر سکوت در دنیایی که کلمات می سازند...🕳🖤
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید