امروز روز آخره...
فرصت رو از دست دادم.از دست دادیم.
دیگه نمی‌دونم چی می‌خواد بشه.اما...شاید خیلی هم بد نباشه، نه؟
سریع تموم میشه.
ترس داره...درد داره...اما سریع تموم میشه.
این تاوان خطای ماست.همه ما.
بالاخره، زمین آرومه.می‌تونه نفس بکشه.هرچند کم...
اما بالاخره از همه این ها رها میشه.
همچنان پابرجا می‌مونه.مثل یک گوی آبی رنگ داخل فضا می‌درخشه...
اما داستان من هنوز تموم نشده.
این نفرین زمینه؟
چقدر حس غریبیه.دارن نزدیک میشن.از میان غبار های هوای گرفته می‌تونم ببینمشون.
جلویم منظره ای از ساختمان های ویرانه، آتشی که میان ساختمان ها شعله‌ور شده، و رد سرخی که خیابان هارا پوشانده است، علم شده.
هیچ راه فراری نیست.این راهیه که خودم انتخاب کردم.
حالا باید تاوانش رو پس بدم.
همه چیز داره خاکستر میشه.این، اون چیزی نیست که گمان می‌کردم.
همیشه می‌شنیدم که می‌گفتن، یک روزی زمین نابود میشه و ازش چیزی جز تکه های سوخته و مذاب تویفضا نمی‌مونه.اما حالا، زمین شده قتلگاه انسان ها و روح اونهاست که توی این زمین سرخ پراکنده شده.
هیچکس نمونده.جز من و اونها.
اون ها بی رحم ان.هیولان.
مرگ رقت انگیزیه.اما داره با سرعت میاد سراغم.ن چندین سال میان خرابه ها زنده موندم.برای همه چیز جنگیدم و جنگیدم.
نمی‌دونم چطور جلوشون رو بگیرم.باید فرار کنم.اما پاهام قدرت ندارن.می‌خوام بجنگم.اما نمیشه.این یک کابوسه.
خیلی نزدیک شدن.اونقدری که می‌تونم بوی خون روی تنشون وچشمان وحشی شون رو ببینم.لعنت...
من زنده می‌مونم.این کاریه که همیشه می‌کنم.
توی این هرج ومرج خونین، سرنوشت من چه خواهد بود؟
