
محاکمه هنوزجریان داره.
هرروز صداهایی رومیشنوم که من روسرزنش میکنن.میخوان من روتوی خودشون غرق کنن.
گلوم خشکه ودندون هام رو روی هم فشارمیدم.حتی اونقدر قدرت ندارم که دهنم روباز کنم وبگم من بیگناهم.بگم که تنها گناهم بها دادن به آدماییه که فکر میکردم آدم بودن ولی یک روزهمونا ازپشت بهم خنجرزدن.
همونایی که عزیزترین آدمای زندگیم بودن...
اینجا، خیلی تاریکه.یادم نمیاد چندوقته که اینجام.اما دیگه باید بهش عادت کرده باشم.فقط به روبه روم خیره میشم.اما اونجا هیچی نیست جزیک حفره سیاه.
هردفعه بهش نزدیک میشم به اندازه افکارم که توی سرم گیرکردن، عمیق به نظرمیاد.
میخوام داخلش سقوط کنم، اما هربار میبینم که سرجای اولم.اون صداهای لعنتی هی توی سرم میپیچه.
بالا رونگاه میکنم اما بارهم سیاهیه.دقیقه ها میگذرن.
صدای خنده هاش رومیشنوم که توی سیاهی دورم اکو میشه ومثل چکش به مغزم میکوبه.
تمومش کنین...تمومش کنین...تمومش کنین...
هیچوقت نتونستم ثابت کنم.هیچوقت نتونستم بگم من اونی بودم جونم براش میرفت نه قاتل جونش.
اون بالا، کی این محاکمه میخواد تموم بشه؟
تمومش کنین دیگه...
صدای خنده هاشون به زندان درونم رومیشنوم.هردفعه، هردفعه که زمین میخورم صدای خنده های آشنا میاد...
صداشون مثل خنجری توی قلبم فرو میره وآخرین ذراتش رو هم نابود میکنه.صداشون، باعث میشه بفهمم چقدراحمق بودم.
هیچکس اینجا نیست جز من...هیچکس دورم نیست.
امید ها همه سوختن...
این وجود منه...
میبینیش؟این درونمه...بعد تو...بعد مرگ تو...
هنوز اون حفره سیاه رومیبینم.داره بزرگتر میشه...
جای خالی توی قلبم، توی وجودم، توی زندگیم ودنیام...
دیگه یادم نمیاد بیرون این سیاهی، چی بودم.دیگه نمیدونم دارم نفس میکشم یا زندگی میکنم.
این نفس ها مشقیه.من مردم.من خیلی وقته که مردم.اونا یک مرده متحرک رو میبینن.
تاریکی ته نداره.دارم میرم.
دنیا...فراموشم کن...من روتوی تاریخ زندگی همه شون بسوزون...
محاکمه تموم نمیشه.اما من قبلا حکمم روصادر کرده م.
بزار بسوزم.بزار خاکستربشم.بزار اسمم ازآدم خای این دنیا حذف بشه...
تا خاکستر یک آدم سوخته توی هوا پخش بشه...
و همه چیز درنهایت خاموش میشه...حتی من...
همه چیز...درنهایت...فراموش میشه...