نمیدانم!
طلوعی یا که مهتاب شبان
می خوانمت اما...
درخشان کن
به افسون دیدگان خفته ی شب
تا برخیزد از یلدایِ تنهایی
پریشان کن
خیال ِبیمِ جان،چون باد
تا روشن کند خاکستر پنهان
و معنا کن
کلامِ مرغِ شب آواز
تا شاید بیاساید جنگل بر تنِ خاک
افسانه عبدی [اسماء]
