شکایتی ندارم چون در عوض تمام نداشته هایم خیلی چیزها داشته ام.اما بعضی نداشتهها مثل داغی قلبم را میسوزانند. گفتم داغ چون واژه بهتری پیدا نکردم.وگرنه داغ را که میزنند دردش ساعتی بعد،هفته ای بعد..بالاخره یک وقتی خوب میشود و فقط نشانیاش میماند.اما برای من اینطور نیست. بعضی نداشتههایم تبدیل به حسرت شدهاند. حسرت زندگی نزیستهای که هرگز تجربهاش نخواهم کرد. از نظر فلسفی نمیشود کسی خودش را دوست نداشته باشد. میشود آدم برخی ویژگی هایش را دوست نداشته باشند اما آخر نمیشود که خود، خودش را نخواهد. مگر آنکه باور کنم من دو تا هستم ..من و من دیگر..میخواهم صادق باشم. راستش من هایم مدام با هم دعوا میکنند، جرو بحث میکنند، زد و خرد میکنند، قهر و آشتی میکنند و من حیران میمانم که من واقعی کدام است و باید طرف کدامشان را بگیرم؟! و بعد به این نتیجه میرسمکهمن، سه تاهستم.دکتر ها میگویند دیوانه شدهام. اما من مطمئنم اینطور نیست. لااقل به شهادت یکی از من هایم...