عسل ذاتا شیرین است و عرق نعنا ذاتا تلخ.
این شاید مهمترین قانونی است که در تمام زندگیام کشف کردهام. و البته این حقیقت که ذات اجسام قادر به تغییر نیست. میدانم ممکن است مسخرهام کنید اما من تا همین امروز صبح امیدم را از دست نداده بودم. و اصرار داشتم چای صبحانه را با قند، شکر، نبات یا هر موجودی که توانایی شیرین کردنش را داشته باشد شیرین کنم.
اما امروز فهمیدم که اگرچه چای شیرین برای من طعم دلچسبی دارد اما در واقعیت هرگز چیزی تغییر نکرده است. هنوز شیرینی از شکرست و تلخی از چای.
این را مدتی طول کشید تا هضم کنم و مغزم بتواند دریافتم را به واژه های معنی دار تبدیل کند.
بعد بلافاصله آن را با مامان در میان گذاشتم.
او هم مطابق معمول شانه ای بالا انداخت و تاکید کرد که اگر زودتر صبحانه ام را تمام نکنم، از سرویس مدرسه جا می مانم...»