راستش رو بخوای دیگه خسته شدم از این حس. راه میرم بین غرفهها و یه چیزی اذیتم میکنه که دیگه نمیتونم نادیده بگیرمش: همه دارن دقیقاً یه چیز رو نشونم میدن، فقط با یه رنگ فرق.
بنرها شبیه همن، انگار از یه پرینتر دراومدن. همون پسزمینهی گرادیانی، همون فونتهای بولد، همون ترکیب رنگی که این چند ماه هزار بار دیدمش. عکس محصولها شبیه همن؛ همون نور استودیویی ساختگی، همون زاویه، همون حس تمیزِ بیروحی که هیچ بویی از خود محصول نمیده. حتی کپشنها یه ریتم مشترک دارن، انگار همه یه نفر رو کپی کردن و هیچکس حوصله نداشته حتی یه کلمه عوضش کنه.
و بذار رو راست بگم چرا اینجوری شده: چون همه از یه ابزار دارن استفاده میکنن و هیچکس دیگه زحمت فکر کردن رو به خودش نمیده. یه پرامپت میزنن، یه خروجی میگیرن، همون خروجیای که همون روز هزار نفر دیگه هم گرفتن. هوش مصنوعی اجرا رو برای همه ارزون کرد، ولی یه چیزی رو هم ازمون گرفت: تمایز. وقتی ابزار یکیه و پرامپتها هم کپی همدیگهان، نتیجه هم طبیعتاً شبیه همه. کسی هم انگار اصلاً دوست نداره این رو ببینه.
و اینجاست که باید یه چیزی رو قبول کنیم: دیگه «یه عکس قشنگ بساز» یا «یه بنر خوب بزن» هیچ مزیتی نیست. این کار رو الان هر آدم بیتجربهای، با صفر مهارت، تو پنج دقیقه انجام میده. چیزی که دیگه هیچ ابزاری برات درنمیاره، استراتژیه؛ اینکه واقعاً بدونی چرا این محصول رو به این مخاطب نشون میدی، چه جایگاهی میخوای بسازی، چی تو رو از ده تا غرفهی کناریت جدا میکنه. این رو هیچ پرامپتی برات نمینویسه، باید یه نفر واقعاً بنشینه و کسبوکارت رو بفهمه.
برای همین دیگه فکر میکنم فرق واقعی بین کسبوکارها اصلاً تو ابزار نیست، تو کسیه که پشت ابزار فکر میکنه. و اون فکر، خودش رو فقط تو یه بنر یا یه پست نشون نمیده؛ تو سایتی که ساختار و سئوش درست چیده شده، تو مسیری که مشتری قبل از رسیدن به غرفه یا فروشگاهت طی میکنه، تو انتخاب درست کانال و بودجه. این همون جاییه که یه آژانس دیجیتال مارکتینگ مثل مارکتکس وارد میشه؛ نه برای ساختن یه پست قشنگتر، بلکه برای چیدن استراتژی، سایت، سئو و کانالهای جذب، جوری که کل مجموعه با هم حرف بزنن، نه یه تکهی تنها شبیه بقیه.