تا الان راجب تبلیغ و مشتری حرف زده بودیم، این دفعه خودم کنجکاو شدم بپرسم سایتتون چطوره. و جوابهاشون برام جالبتر از چیزی بود که فکر میکردم:
یکیشون گفت سایت داره، ولی خودش هم یادش نمیاد آخرین بار کِی بازش کرده. گفت «یه نفر چند سال پیش برامون ساخت، از اون موقع دست نخورده». یعنی سایتی که باید ویترین کسبوکارش باشه، شده یه چیزی که فراموش شده یه گوشه بمونه.
یکی دیگه گفت بزرگترین دردسرش اینه که قیمت طلا هر روز، گاهی هر ساعت عوض میشه، ولی سایتش قیمت چند روز پیش رو نشون میده. مشتری زنگ میزنه عصبانی که «چرا تو سایت یه قیمت نوشتین، الان یه چیز دیگه میگین». یعنی خود سایت، بهجای اینکه اعتماد بسازه، داره اعتماد رو خراب میکنه.
یکی هم از عکسها گله داشت. میگفت جنسی که تو مغازه زیر نور میدرخشه و مشتری عاشقش میشه، تو سایت یه عکس تار و بیروح میشه که هیچ حسی منتقل نمیکنه. برای صنفی که کارش دقیقاً «زیبایی و درخشش» است، این بزرگترین ضرر ممکنه.
یکی دیگه میگفت وقتی اسم مدلش رو تو گوگل سرچ میکنه، سایت خودش حتی تو صفحه دوم و سوم هم نمیاد، ولی یه مغازهی دیگه که اصلاً اون مدل رو نداره، اول لیست نشسته. یعنی مشتریای که دقیقاً دنبال جنس اون بوده، رو داده به رقیب، بدون اینکه خودش بفهمه چرا.
و یکی هم نگرانی عجیبی داشت: میگفت از ثبت سفارش آنلاین برای اجناس گرونقیمت میترسه، چون سایتش قدیمیه و حس امنیت نمیده. میگفت «خودم اگه جای مشتری بودم، با این سایت پول نمیدادم». وقتی صاحب کسبوکار خودش به سایت خودش اعتماد نداره، معلومه مشتری هم نداره.
جمعبندی حرفهاشون این شد: مشکل این نبود که سایت نداشتن. مشکل این بود که سایتشون ساخته شده بود بدون اینکه کسی به این فکر کرده باشه این صنف دقیقاً به چه چیزی برای اعتمادسازی نیاز داره؛ قیمت زنده، عکاسی درست، سرعت، امنیت، و دیده شدن تو جستوجو. همین چیزهاست که فرق بین یه سایت که فقط هست و یه سایت که واقعاً میفروشه رو میسازه؛ همون چیزی که این روزها تو مارکتکس وقتی برای این صنف سایت طراحی میکنیم، بیشتر از هر چیزی روش وقت میگذاریم.