چند روز پیش، تبلیغ بیزینس مستری از جلوی چشمم رد شد. همون جملههای قشنگ همیشگی: «ذهنیتت رو عوض کن»، «مثل میلیاردرها فکر کن»، «کسبوکارتو متحول کن». واقعاً هم قشنگ گفته بودن، آدم رو گرم میکرد، یه لحظه خودمم ذوق کردم.
ولی یه چیزی آروم تو دلم نشست: هیچجاش نگفته بود فردا صبح که از کلاس بیای بیرون، مشتری از کجا میاد.
میدونم این حس رو، چون خودم رفتهمش. یه دورهی شبیه همین رو کامل تا آخر رفتم، با تمام دل و جونم. پر از حرف درست و قشنگ بود؛ مدل کسبوکار، ذهنیت پولدار شدن، چطور فکر کن، چطور هدف بذار. دفترم پر شد از جملههایی که هر بار میخوندمشون انرژی میگرفتم. ولی وقتی از کلاس بیرون اومدم، با همون آدمی روبهرو شدم که قبلش بودم. هیچی عوض نشده بود.
چون همهش قشنگ بود، ولی تئوری بود. تو کلاس حس میکنی دنیا دستته، ولی وقتی تنها میشینی پای لپتاپ تا یه تبلیغ بزنی، نمیدونی رو کی هدف بگیری، بودجه رو کجا خرج کنی، چرا کمپینت جواب نمیده. کسی کنارت نیست که واقعاً دستت رو بگیره و باهات اجراش کنه. یاد میگیری چطور فکر کنی، ولی کسی نمیاد کنارت بمونه و کار رو باهات جلو ببره.
بعد از چند ماه که فقط محتوای انگیزشی میخوردم و هیچ فروش جدیدی نمیاومد، آروم فهمیدم مشکلم ذهنیت نبوده. مشکل این بود که کسی واقعاً کنارم نبود.
همینجا بود که با آژانس دیجیتال مارکتینگ مارکتکس آشنا شدم. فرقش دقیقاً همینجاست: اینا نیومدن بهم بگن چطور فکر کنم، اومدن کنارم بمونن. واقعاً کمپینهامو باهم راه انداختیم، مخاطبمو پیدا کردیم، صفحهی فروشمو درست کردیم، و هر ماه با آرامش نشستیم و دیدیم پولم کجا رفته و چقدر برگشته.
برای همین دفعهی بعد که یه تبلیغ از این جنس دیدی و دلت گرم شد، فقط یه لحظه از خودت بپرس: این دارن بهم «حس خوب» میفروشن یا «نتیجه»؟ چون حس خوب تنهایی، شکممونو سیر نمیکنه.