در به درم کجا حرف بزنم که امن باشه، توییتر نه، اینستاگرام نه، کانال تلگرامم هم توی آی او اس نشون نمیده چه اکانتهایی عضو شدن و ویو میخوره و لایک میکنن که بدونم کیا میبینن، هیچی دیگه برگشتم اینجا که فکر کنم تنها جاییه که کسی نمیشناستم، هیچ هویتی از من نیست!
خیلی حرف دارم، ولی فعلا اینی که خیلی برام مهمه یادم بمونه رو بگم و برم:
امشب بعد از نماز عشا سرمو گذاشتم رو مهر گفتم خدا، روی همین فرشهایی که خادمهای عزاداری حسینت راه رفتن، اشک ریختن دارم به حسینت که میگن خیلی برات عزیزه قسمت میدم!!! و اینجاهاش دست راستم رو میکوبیدم روی زمین، انگار میخواستم زمین رو بیدار کنم، صداش کنم بیاد شهادت بده، بیارمش تو تیم خودم، انگار یار کشی میکردم، یا چه میدونم شبیه خط و نشون کشیدن!
چندبار دیگه تکرار کردم و بهش تاریخ اعلام کردم که فقط تا فلان موقع فرصت داریا! خدا حواست باشهها، پای حسینت رو آوردم وسطها !
به تاریخ پنجشنبه ۱۹ تیر
چهارمین شب هییت هنر
سومین سالی که فرزانه نبود
پنجشنبهای که من خیلی تاسیان بودم و به یاد فرزانه همهاش به سرازیری بابالفبله گوش دادم و یهو دیدم توی قابهای امشب