این هفته بعد از کنسلی هفته پیش، منتظر بودم همهاش بپرسه خب بگو بعد از اینکه خبر کنسلی رو شنیدی چی شد؟ با توجه به اینکه بارها در مورد اضطراب از دست دادن جلسات حرف زده بودم، حتی گفته بود اگر قرار بشه جلسه ای کنسل بشه خودش بهم خبر میده که اینکارو نکرد، تا اینجاش برام پذیرفتنیه چون میگم فضا باید حرفهای باشه، ولی اینکه اشارهای به کنسلی نکرد رو دیگه نیستم… یعنی میخوام بگم قلبم شکست…
پرسیدم اسفند رو تا کی هستیم، گفت هفته ی دیگه جلسه ی آخره. از وقتی اومدم بیرون تصمیمم رو گرفتم، شنبه ۱۸ اسفند که برم میگم این کلا آخرین جلسهی ماست و من دیگه بعد عید نمیام، میخوام تمومش کنم، دیگه نمیکشم، از جنگ خودم با خودم و دنیا و همه خستم، صبر میکنم عید بشه تولد داداشمم بگذره بعد ۱۴ اردیبهشت روز بازیگر زندگی رو تموم میکنم.
البته در مورد خودکشی بهش نمیگم نمیخوام براش جلب توجه کنم یا چه میدونم توجه بخرم یا دیده بشم یا هر چی، اینا پلن خودمه. من آدم طلاق نیستم، اینم که مهریه مو نداره بده که حداقل یه سقف بگیرم وسایلمو ببرم توش زندگی کنم، خانوادمم که تصورشون اینه که تا وقتی نزدتت تا وقتی خیانت نکرده پس بد نیست، مشکلات تو مشکلات همه است پس ساکت شو بشین سرجات، نمیتونم امیدی به اونا داشته باشم.
خودمم واقعا بی جونم، آخرین قطرههای جونم رو دارم استفاده میکنم، و فقط میخوام تا ۱۴ اردیبهشت برسونم خودمو، فقط برام مهمه خانوادم نفهمن خودکشی بوده، اگر مردونگی کنه و به دکتر بگه به خانوادم نگن واقعا خیالم راحت میشه.
مشکلم با دونستن اونا عذاب وجدان بعدشه، که فکر میکنن کاری میتونستن بکنن، ولی در واقعیت همین روزا هر جا کمک خواستم جا خالی دادن و اون روزا بیخودی میخوان خودشونو اذیت کنن، و اینکه تو خانوادهای که یکی خودکشی میکنه انگار تابو شکسته میشه و بقیه راحت تر خودکشی میکنن، نمیخوام این اتفاق بیافته. اونا حق دارن زندگی کنن.
حالا فعلا باید از پس این هفته ی دکترم بر بیام، دلم براش تنگ میشه، خیلی تنگ ، خیلی خیلی خیلی تنگ…. بعد سه سال هر هفته دیدنش دیگه ندیدنش واقعا زن بودن میخواد …