«به‌نام خدا؛ سلام خدمت همه‌ی شما مردم عزیز و دوست‌داشتنی و باوفای کشورم. سلام به ایران عزیز. نمی‌دونید چه‌قدر دلم تنگ شده براتون. نمی‌تونم بیان کنم. به خودم گفته بودم خودم را کنترل کنم...».
گزارشگر مکث می‌کند. چیزی شبیه به بغض. داوود لب‌هاش را می‌فشارد به تو و چشم‌هاش را لحظه‌ای می‌بندد از مکثِ به بغض کشیده‌ی گزارشگر. لبه‌های کلاهش را پایین می‌کشد. صدا از دو ور گوشش می‌کشد به توی سرش. گزارشگر می‌گوید انشاالله یک بازی خوب را با هم تماشا کنیم. اولسان هیوندای در برابر پرسپولیس. داوود بازی قبل را آمده بود رستوران و برده بودند. افتاده بود به خرافه‌ی همیشگی‌اش که نیمه نهایی هر جا برد، فینال باید همان‌جا باشد. سپرده بود شیفت صبح تا عصر امروز با من است. کاملش کرده بود: صبح تا بعد بازی شیفت با من است. هوا رو به سردی گذاشته بود و کلاه کشیده بود روی سرش. هدفون‌هاش را از شب پیش شارژ آماده گذاشته بود گویی سربازی که به جنگ می‌رود. بهداشت نیروها را مدتی است منع کرده است که حین کار گوشی دست‌شان باشد. داوود هم از صاحب‌کارهای سخت‌گیرتر از بهداشت، دوربین‌ها را مدام چک می‌کند نکند کسی دستش بکشد به گوشی. میترا کفری شده بود از چندماه پیش و وضع این قانون در رستوران‌ها. گفته بود آمدم و مردم. آمدم و دزد آمد. آمدم و اصلاً هرچی، یعنی چه که گوشی سایلنت توی جیب. دست آدم به هیچ‌جا بند نباشد؟ غر زده بود و همان موقع برای داوود ساعت خریده بود که بیاندازد دستش و گوشی توی جیب سایلنت بود نبود هرچه، ساعت کارراه‌انداز باشد درست جلوی چشمش.
گزارشگر می‌گوید و داوود در جا دست به‌کمر از آشوبِ به دل‌افتاده. میترا پیام می‌دهد، روی ساعتش اسم میترا کنارش قلب، روشن می‌شود: «دیدی؟ سکته کردما». اصرار نکرده بود که خانه بمان با هم بازی را ببینیم اما قول گرفته بود که حواست به پیام باشد. داوود ایموجی مردی که دست به پیشانی زده‌است از دل‌نگرانی، می‌فرستد.
داوود جایی وسط رستوران، پشت کانتر ایستاده است. آماده و حاضر که مشتری بیاید و سفارش بگیرد. هیچ صدایی نمی‌شنود و تمام سرش شده است گزارشگری که با شوری چنان بعد مدت‌ها دارد از بازی می‌گوید. انگار کنار زمین باشد. انگار توی گوش گل‌محمدی باشد. آن‌طور وسط زمین خودش را حس می‌کند و شور گرفته است و اگر ورزشگاه تماشاگر داشت چه هول‌وولایی می‌ریخت به تن‌شان.
مشتری آمده است. هیچ معلوم نیست که زیر این کلاه، حاشیه‌ی زمین سفید کله‌ی داوود، زمین سبز فوتبالی برپا است. داوود یار دوازدهم شده است و یار مشتری نیست گویی که هدفون‌ها را دربیاورد. لب‌خوانی‌اش را تقویت کرده است. «جــــــــــــــوجه». مشتری معمولی می‌گوید و داوود لب‌ها را چشم‌برندار می‌خواند. می‌زند توی سیستم. «ماهیــــــــــــــــچه». مشتری لابد مانده است به داوود که مانده در لب‌ها فقط. «با شش سیخ کوبیده». داوود شش را با دست نشان می‌دهد که مطمئن باشد. این همه غذا برای این ساعت از روز عجیب می‌آید. دورهم جمع‌شده‌اند فوتبال ببینند؟ نمی‌شود حالا و جمع شدن بعید است. یکی حدس زده بازی برد است و پیش‌پیش سور را داده و یکی که کم‌تر فوتبالی بوده فرستاده‌اند بساط را کامل کند. داوود می‌گوید سی دقیقه سفارش‌تان طول می‌کشد. مشتری قبول می‌کند و روی صندلی ویتینگ می‌نشیند. گوشی‌اش را از جیبش درمی‌آورد. بلند می‌شود از جا. می‌آید دم کانتر. حرف می‌زند. داوود نمی‌خواند و روهوا می‌گوید عرض کردم سی دقیقه. مشتری گوشی‌اش را نشان می‌دهد. «سامسونگ. شارژر سامسونگ هست خدمتتون؟». داوود از توی جیبش پاور و کابل را می‌دهد دست مشتری. سریع راهش می‌اندازد تا برگردد توی زمین سرش. حامد لک توپ را برمی‌گرداند و داوود پوف گنده‌ای از دهان بیرون می‌دهد. صفحه‌ی ساعت روشن می‌شود. مامان ایز کالینگ. زود به سبز می‌کشاند. ساعت را تا لب‌هاش بالا می‌برد و می‌گوید: «مامان وسط بازی؟ فقط دعا کن». قطع می‌کند. مشتری سر صندلی نشسته است. گوشی و پاور را دو دستی گرفته است و پاباز مضطرب زمین سبزی را تماشا می‌کند. صدای بلند از زمین سبز دست او افتاده است دقیق روی زمین سبز دور سر داوود.
داوود خم می‌شود، راست می‌شود. بلند می‌گوید: «یـــــــِـــس». میترا دارد همین‌طور قلب می‌فرستد روی صفحه‌ی ساعت. مشتری بلند شده و داشته و نداشته توی دست، دست‌هاش را می‌کشد هوا. از آشپزخانه‌ی صدای دست‌ها بلند است. صدای با تأخیر از رادیوی آشپزخانه از گل عبدی می‌گوید. حاشیه‌ی گوشی مشتری قلب‌های رنگی بالا می‌رود از لایو. داوود هنوز خم است. پشت کانتر. گویی نیست شده باشد. آشپز در آشپزخانه را باز می‌کند. لخ‌لخ کنان غذاها روی دست، گویی از سرزمینی که هیچ توپ و زمینی نیست به پیش کانتر می‌آید. غذاها را به داوود می‌دهد. می‌گوید آقا رادیو را خاموش می‌کنم ها. این وضع درست نیست. داوود می‌زند پشتش می‌گوید: «حاجی آبروی تیم‌های زود‌گل‌خور نره، شما دعا کن».
مشتری پیش کانتر می‌آید. بازی در گوش و گوشی و ساعت ادامه دارد. داوود غذاها را توی پاکت می‌گذارد و تحویل مشتری می‌دهد. مشتری کارت را می‌کشد و با دست دیگر پاور و کابل را سمت داوود می‌گذارد. داوود می‌گوید: «باشه آقا خدمتت». مشتری می‌گوید: «دمت گرم شارژ شدم پنجاه درصد تا خونه می‌رسم، ایشالله برد». داوود هنوز دارد لب‌خوانی می‌کند. مشتری حتمی دیگر خوانده است ماجرا را. داوود دست به سینه نیم‌خم می‌شود می‌گوید: «ایشالله برد».
