همه چیز از یه روز عادی توی دفتر پیمان شروع شد. من، یه کارمند ساده، داشتم توی لپتاپم قبضهای کاربران رو بررسی میکردم. قسطها مرتب و سر وقت پرداخت میشد و هیچ مشکلی نبود. ولی نمیدونستم یه فنجون قهوه تلخ قراره همه چیز رو عوض کنه.
یکی از همکارا گفت:
"بیا یه قهوه تلخ بخور، خستگیت در بره."
منم گفتم:
"تلخ؟ خب، یه چیزی جدید امتحان کنم."

ولی وقتی قهوه رو خوردم، یهو چشمهام سنگین شد. وقتی بیدار شدم، خودم رو وسط یه کاخ بزرگ دیدم. دیوارها پر از تابلوهای نقاشی، مردمی با لباسهای عجیب و غریب، و خدمهای که مدام مشغول دویدن بودن.
یکی از خدمه به من نزدیک شد و گفت:
"اینجا چه میکنی؟ چه لباسی پوشیدی؟ اینجا دربار ناصره، باید لباس مناسب بپوشی!"
تا اومدم حرفی بزنم، شاه وارد شد. همه سرشون رو پایین انداختن. من که گیج بودم، همونجوری وسط اتاق وایسادم. شاه منو دید و گفت:
"این کیه؟ چرا مثل دلقک لباس پوشیده؟"
قبل از اینکه چیزی بگم، یکی از وزیرها که قیافهش شبیه مهران مدیری بود، گفت:
"اعلیحضرتا، این گویا یه آدم عجیبوغریبه که از زمان آینده اومده. شاید بتونه مشکلی از مشکلات دربار رو حل کنه."
شاه به من نگاه کرد و گفت:
"مشکل؟ دربار ما که مشکلی نداره. فقط این خزانه خالیه، و همه وزرا دنگشونو نمیدن!"
من همون لحظه لبخند زدم و گفتم:
"اگه اجازه بدید، من یه سیستمی به اسم پرداخت مستقیم معرفی میکنم. دیگه هیچ دنگی نمیمونه، قبضها و مالیاتها سر وقت پرداخت میشن و خزانه همیشه پره."
وزیرها زدند زیر خنده. یکی گفت:
"این دیگه چه میگه؟ پرداخت مستقیم؟ یعنی مردم پول بدن بدون اینکه خودشون بیان؟!"
من شروع کردم به توضیح:
"ببینید، شما یه حساب توی بانک باز میکنید، بعد قبضها و مالیاتها خودکار از حسابتون کم میشه. دیگه نه صف میخواد، نه تاخیر."
شاه نگاهی جدی کرد و گفت:
"ببین، من از این حرفها سر درنمیارم. ولی اگه خزانه پر بشه، قول میدم بهت یه مقام توی دربار بدم."
فردا صبح، همه وزرا رو جمع کردم و شروع کردم به آموزش دادن. گفتم:
"ببینید، مثلاً مالیاتها رو مستقیم از مردم میگیرید. دیگه نیازی به مامور جمعآوری ندارید. همه چیز راحت و دقیق انجام میشه."
یکی از وزیرها که قیافهش شبیه جواد رضویان بود، گفت:
"آقا، اگه سیستم خودش پول اضافه بگیره چی؟ یا اگه اشتباهی مالیات سهبرابر بشه؟"
من با خونسردی گفتم:
"آقا، سیستم دقیق کار میکنه. اگه مشکلی هم پیش بیاد، ما رفعش میکنیم."
چند هفته گذشت. سیستم پرداخت مستقیم توی دربار راه افتاد. خزانه پر از طلا شد، قبضهای کاخ به موقع پرداخت شد، و حتی دنگ وزرا هم بدون دردسر و بهونهگیری وصول شد. شاه که خیلی راضی بود، به من گفت:
"تو به دربار ما نوری تازه دادی. حالا بگو، چی میخوای؟"
خواستم بگم:
"یه قهوه تلخ میخوام که منو برگردونه به زمان خودم."
ولی یهو قهوه رو آوردن، و من دوباره چشمهام سنگین شد...
وقتی بیدار شدم، توی دفتر پیمان بودم. همکارم گفت:
"قهوهت تلخ بود؟"
من فقط خندیدم و با خودم گفتم:
"اگه بدونید چه ماجراهایی رو توی دربار ناصر تجربه کردم!"