کتاب سقوط، رمانی فلسفی و بسیار عمیق و تکان دهنده، نوشتهی نویسندهی بزرگ قرن بیستم آلبر کامو است. همچنین رادیوگوشه کتاب صوتی سقوط، با ترجمه کاوه میرعباسی و صدای اطهر کلانتری را منتشر کرده است.
تا کنون کتاب های فلسفی کمی را مطالعه کرده ام و قبلا کتابی از آلبر کامو را نخوانده بودم و این موضوع شاید باعث شده که احساس کنم درک مفاهیم کتاب برایم سخت و پیچیده بوده و به اندازه ای که انتظار داشتم نتوانستم مفاهیم کتاب را درک کنم. امیدوارم در آینده درکم از مفاهیم کتاب به شدت بالاتر برود و از آن استفاده بیشتری ببرم.
داستان سقوط داستان ژان باتیست کلمنس است که از زبان خودش بیان می شود و طوری است که انگار دارد با خودش صحبت می کند یا شاید هم برای فرد غریبه خیالی ای که در کنارش متصور می شود. او خود را وکیل و بعد هم قاضی توبه کار معرفی می کند. او سرگذشت خود را توضیح می دهد که اهل پاریس بوده و آمستردام را توصیف میکند و به توصیف روزهای خوشش در پاریس می پردازد؛ روزهایی که ثروتمند بود و موفق و جذاب برای زنان؛ روزهایی که سعی داشته با رعایت عدالت در امر قضاوت به زنان و یتیمان کمک کند و ذره ای هم چشمداشت از آنان نداشته باشد و با فروتنی هر چه تمامتر در مقابل آنها رفتار کند. این توصیفات همین طور ادامه می یابد تا این که ماجرای شبی خاص و متحول کننده در زندگی اش را آرام آرام تعریف می کند، شبی که هنگام عبور از روی پل رودخانه سن در پاریس، صدای خنده ای را شنید که آرام محو می شد و سعی کرده بود به آن اعتنایی نکند ولی دیگر این خنده که میتواند نمادی از قضاوت های مردم و یا وجدان ناراحتش و یا ... باشد، تاثیر خودش را گذاشت و او کم کم با دید دیگری به خود نگاه کرد و پی برد که چه قدر اعمالش از سر ریا بوده و تظاهر به خوب بودن میکرده.
او درباره روابطش با زنان توضیح میداده که آنان را وادار به سوگند خوردن برای وفاداری به او می کرده و در عین حال خودش به آنان وفادار نبوده و خود را مقید می کرده و آنان را آزاد و یا دیگر کارهایی که به خاطر خودخواهی اش انجام داده.
به نظرم کامو در این کتاب با زبانی تلخ و طنز به برخی ویژگی های بد انسان مدرن امروزی میپردازد و اینکه چگونه بسیاری از انسان های امروزی کارهایشان را از روی ریا انجام می دهند و دائما نگران قضاوت دیگران هستند.
بریده ای از کتاب: لابد شنیده اید در رودهای برزیل ماهی های ریزی هستند که چندین هزارتایشان دسته جمعی به شناگری بی احتیاط هجوم می برند، هر کدام دو سه لقمه کوچک از او می خورند و در یک چشم به هم زدن فقط اسکلتش را سالم باقی میگذارند. خب، ساماندهی جامعه هم به همین صورت است. " زندگی سالم و رو به راه می خواهید؟ مثل بقیه؟" طبیعی است که پاسخ مثبت می دهید. مگر می شود جواب منفی داد؟ " خب، اول تمیزتان می کنیم. بفرمایید این شغل، این خانواده، این هم تفریح های سالم و منظم." و تمام دندان ها در گوشت فرو می روند تا به استخوان برسند. اما راستش دارم کمی بی انصافی می کنم. نباید گفت تشکیلات آن ها. اول و آخرش، تشکیلات خودمان است. هر کس آن یکی را تمیز می کند.
خواندن این کتاب را به تمامی افرادی که به دنبال کتابی هستند که برایشان بسیار تکان دهنده و عمیق باشد و ذهنشان را تا مدتی درگیر مفاهیم موجود در کتاب کند، پیشنهاد میکنم.
این پست برای چالش کتابخوانی طاقچه نوشته شده است.