صدای قدقدِ کاکل زری در حیاط خانه پیچیده بود. سارا پرده را کنار زد. پدرش را دید که مثل گدازه ی آتش دنبال مرغ نگون بخت میدوید. مرغ بینوا قدقدکنان مثل فشفشه از این طرف حیاط به آن طرف حیاط فرار میکرد. سارا به سمت حیاط دوید. فریاد زد: "آقاجان چیکار به مرغ من داری؟" پدرش چوبی را که روی زمین بود برداشت. به سمت مرغ بی زبان پرتاب کرد. پدرش که از شدت عصبانیت دندانهایش را به هم می فشرد، داد زد:" امروز این مرغ را میکشم سرم را بُرده بس که قدقد کرده، بس که جیغ و داد کرده. خودم این زبون نفهم رو سر میبُرَّم." پدرش هر چه کنار دستش بود، را به طرف مرغ مفلوک میانداخت. ناگهان مرغ، با قدقد بلندی که همراه درد بود، به آن طرف دیوار پرید. سارا در آهنی حیاط را باز کرد. زودتر از پدرش به کوچه رسید. مرغ میدوید و سارا به دنبالش، پدر هم به دنبال هر دو. مثل واگن های قطار پشت هم ردیف شده بودند. میدویدند اما به هم نمیرسیدند. بالاخره مرغ خسته شد و سرعتش کم شد. سارا با یک خیز بلند مثل تیری که از کمان رها شده باشد، خودش را روی مرغ انداخت و او را گرفت. قلب کوچک کاکل زری مثل ثانیه شمار ساعت میزد پدرش که نفس کم آورده بود، وسط کوچه نشست. سنگ و هرچه به دستش میرسید را بی هدف به طرف سارا و مرغ پرت میکرد. سارا همان طور که میدوید، میگفت : "آقاجان نمی ذااااارم مرغمو بکشی. نمی ذااااارم." پدرش که از نفس افتاده بود و حسابی کلافه و خسته بود داد زد: "اگه ناهار مرغت رو به خوردت ندادم، آقات نیستم. واااایسااا دختررررر وایساااا دختره ی چش سفید." سارا به سرعت خودش را به حیاط خانه رساند. درِ لانه ی مرغ و خروس ها را باز کرد. دستش کمی به توریِ پاره شده ی لانه گرفت. کمی خون آمد. ولی مهم نبود. باید مرغش را نجات میداد آن روز از آن روزها بود که پدرش از دنده ی لج بلند شده بود. مثل گرد بادی شده بود که هر چه سر راهش میآمد را نابود میکرد. مرغ را به داخل لانه انداخت. صدای مرغ و خروسهای دیگر هم بلند شد. ایستاد جلوی لانه. نگاهی به کاکل زری کرد. از ترس رفته بود یک گوشه ی لانه کز کرده بود. گفت: "نترس کوچولوی من. تا من هستم اقاجانم نمی تونه اذیتت کنه" سرش را که بر گرداند، پدرش چماق در دست پشت سرش ایستاده بود. از شدّت عصبانیت قرمز شده بود. مثل دانه های انار. فریاد زد:" برو کنار دختررر. برو کنار که امروز تو و این مرغت را با هم می پزم و می خورم." سارا می دانست عصبانیتِ پدرش، لحظه ای است و چیزی در دلش نیست، با التماس گفت: "آقاجان تو رو خدا به مرغم کاری نداشته باش. حتما مریض شده الکی که قدقد نمی کنه. حتما یه جائیش درد می کنه. تو برو بذار من..." پدرش نگذاشت حرف سارا تمام شود. هولش داد و گفت:" مریض شده؟ آره؟ پس دیگه حتما باید سرش رو ببرَّم که تلف نشه." سارا فهمید پدرش التماس سرش نمیشود. در لانه را باز کرد. کاکل زری را بردارد، فرار کند که دید زیر مرغش یک تخم بیضی بزرگ بود. یک طرفش خونی و طرف دیگرش هم کمی شکسته بود. چشمهایش از تعجب گرد شد. داد زد:" آقاجاااان آقاجاااان مرغم تخم دو زرده کرده. دیدی گفتم یه جاییش درد می کنه. دیدی گفتم الکی قدقد نمی کنه. بیا ببین چه تخم بزرگی گذاشته آقاجااان امروز ناهار تخم دو زرده می خورم. به به تخم دو زرده."
✍زهراعلیزاده