ژاکت قرمزی که ردِّ زیر و رو زدن میلهای بافتنی مادرش، روی آن مانده بود را از چمدان درآورد. تا به حال خطِّ سفیدِ ریزی که بر تنِ ژاکت بود را ندیده بود. هر سال که دانه های سفید برف، کاشی های کف حیاط را می پوشاند، مادرش را در گوشه ای از اتاق می دید که آرام و بی صدا در حال بافتن کامواها به هم است. یکی زیر، یکی رو، یکی زیر، یکی رو، گرمای علاءالدّین هم انگار در حال جان کَندن بود، مادر پتویی را دور خودش پیچیده بود و با تیک تاک ساعت دیواری، میل های بافتنی را به جان هم می انداخت. زمان برایش معنایی نداشت سوسوی فانوس هم خبر از تاریکی مطلق میداد. شمعِ روی تاقچه که آخرین پناه مادر است، کمی خیالش را آسوده می کرد. سایه مادر، روی دیوار ترک خورده ی اتاق از خودش بزرگتر است نمی داند شاید هم قوی تر از او باشد. دخترک از زیر پتو میل های بافتنی را روی دیوار می دید که در حال جنگند، این جنگ تا کی ادامه خواهد داشت؟ اگر آنها صلح می کردند او و برادرش گرسنه می ماندند. کمی از مادر دلگیر بود آخر آنقدر کارش زیاد بود و سفارش بافتنی داشت، که یادش رفته بود فردا تولد اوست. باخودش گفت: "امسال هم باید همون ژاکت کهنه وبیرنگ و رو، رو بپوشم؟
مادر بافنده داشته باشی، امّا نتونی یه دست لباس نو و گرم تنت کنی؟!" یاد حرف مادرش افتاد که می گفت: "دخترم کوزه گر از کوزه شکسته آب میخوره" عصبانیتش را زیر پتو قورت میداد و لب هایش را می گزید، "آخه مگه من کوزه گرم؟ من دلم ژاکت نو می خواد تشنه هم نیستم که نگران کوزه ی شکسته ام باشم." آنقدر غُرغُر کرد که با گرمای پتو به خواب رفت. دخترک با صدای مادر چشمانش را باز کرد، "دخترم تولدت مبارک" بیدار شو از امروز دیگه سردت نمیشه چه می دید؟ ژاکت قرمز!! پس جنگ دیشبِ میل های بافتنیِ مادر بخاطر تولدِ من بوده؟؟
ژاکت قرمز کوچک شده بود امّا هنوز سایه مادر روی تَرَکهای دیوار، بزرگ و قوی بود.
برف همه کاشیهای حیاط را پوشانده است. در خانه کناری مادری میلهای بافتنی را به جان هم انداخته است.
✍️زهرا علیزاده