"آینه"
با جهانی پُر از تُهی روبروی آینه ایستاده بود. دلش که می گرفت، با زنِ در آینه، دردودل می کرد. انگار او قوی تر بود. شاید هم نبود. دوست داشت باور کند قوی تر است. امّا نبود. مثل آدم گمشده در کویر، دنبال جای امن می گشت. تشنه بود. تشنه ی آب نه! تشنه ی بودن. تشنه ی رها شدن. کمی به آینه نزدیکتر شد. دستی به موهایش کشید. با انگشتهایش لای موها را باز کرد. آرام آه کشید. با خودش گفت: سفیدیِ موهام چقدر پررنگ شده انگار همه ی مدادرنگی های سفید دنیا به جان سیاهی موهام افتادن. حوصله ی شانه زدن به موهایش را نداشت. پشت سرش پیچاند. با کِش بست. دوباره آینه را نگاه کرد. احساس می کرد مدتهاست خودش را ندیده است. دلتنگ بود. دلتنگِ زنی که در آینه می نگریست. با انگشتِ اشاره اش پلکِ پایینِ چشمِ راستش را کمی پایین آورد، مثل موهای سرش سفید بود. به زنِ در آینه گفت: یکم برام می خندی؟ زنِ در آینه لبخندِ سردی زد. دندانهایش چقدر زرد بود. زود خنده اش را جمع کرد. از خودش خجالت کشید. سرش را پایین انداخت. چند لحظه ی بعد، دوباره آینه را نگاه کرد. تعجب کرد. چشمانش را مالید، بهتر ببیند. زنی را دید. با موهای بلوند، که روی شانه هایش افشون شده بود. مثل گندم زاری که در باد می رقصید، موج داشت. یاد دریا افتاد. سیاهی چشمهایش مثل چشمهای آهو بود. کشیده و گیرا. لبهای قرمزی که منحنیِ خنده، زیباترش کرده بود، به او می خندیدند. دندانهایش مثل دانه های برف سفید بودند. به آینه نزدیک شد. انگار می خواست او را بغل کند و ببوسد. گفت: تو چه زیبایی ! زنِ در آینه لبخندی زد. گفت: من رویای تواَم. زن دستش را روی آینه کشید. عمیق تر نگاه کرد. مثل کودکی که بعد از مدتها به مادرش رسیده باشد، ذوق داشت. خدای من! تو چه باشکوهی! اشکهایش نمی گذاشت زنِ در آینه را ببیند. می ترسید در موجِ اشکها گم شود. با دستپاچگی گونه های خیسش را پاک کرد. به آینه نگاه کرد. چشمهایش را مالید دوباره نگاه کرد. نبود. زنِ زیبا را ندید. پس کو؟ کجا رفت؟ امان از این گریه های دمِ مَشکی. داد زد: کجا رفتی؟ کجاااا رفتی؟ با مُشت به آینه می کوبید. هق هق گریه هایش بلندتر شد. دوباره به سینه ی آینه زد. این بار محکمتر. انگار می خواست انتقام خستگیهایش را از سکوتِ آینه بگیرد. فریاد می زد: خدایا خسته ام. خسته ام. مگه یک زن چقدر طاقت داره؟ کوه هم که باشه از اینهمه درد و غم وغصه می شکنه. بلندتر فریاد کشید: خدااا،،، خدااا،،،خدااا
مُشت بود که بر سر آینه آوار می شد. صدای شکستن آینه بدتر از شکستن دلش نبود. خیلی وقت بود شکسته های دلش را بغض کرده بود، ریخته بود توی گلویش.
حالا تکه های صورتش را در آینه ی خُرد شده می دید. مثلِ پازلِ بهم ریخته ی زندگیش هر کدام به طرفی پرتاب شده بودند. چقدر تکه هایش تشنه اند. تشنه ی آب، نه! تشنه ی زن بودن. تشنه ی آزادانه، زن بودن. تشنه ی رها شدن. تشنه ی زنده بودن. تشنه ی...
✍زهراعلیزاده
