نوشتن نه تنها برای کسانیکه خود را باور ندارند مفید است بلکه برای افرادی که رویاهای بزرگ و دست نیافتنی دارند، نیز بسیار سودمند خواهد بود. نوشتن کپسول تقویتیِ بسیار قوی و مفیدی است که نه تنها آرامبخش روح و روان است، که به خاطر وجودِ فشار های عصبی و استرسهای موجود در جامعه و زندگی، باعث تقویت سیستم ایمنی بدن نیز می شود. نوشتن برای افرادی که می خواهند برای چند ساعت، یا چند دقیقه وحتّی چند ثانیه به تنهایی و دور از همه ی قضاوتها، حَسَدها و کنایه ها و تمامِ صفتهای آزاردهنده، یک حالِ خوب و خوش را تجربه کنند بسیار لازم است. نوشتن، هنر است. در لحظاتی که به نوشتن سپری می شود، فردی که قلم در دست دارد نه تنها یک نویسنده است، بلکه یک نقاش است. یک عکّاس است. یک نوازنده است. یک بازیگر است. نویسنده یک هنرمند تمام و کمال است. او این هنر را دارد که با نوشتن، جهان سرد و تاریک اطرافش را به دنیایی گرم و روشن بدل کند یا بهتر بگویم، چهار فصل، را با واژه ها و کلمات روی کاغذ طراحی کند. تنها با یک خودکار نه هزاران رنگ. تنها با یک ذهن خلاق و فکری آزاد. نوشتن می تواند برای کسانیکه فکر می کنند جهانی تهی از احساس و عاطفه اطرافشان را احاطه کرده، مفید باشد. نوشتن درمان ناراحتی های روحیِ عجیب و غریبی است که بعد از مصرف زیادی از داروهای شیمیایی و گیاهی بهبود پیدا نکرده اند. نوشتن باعث بوجود آمدن اعتماد به نفس، در افرادی می شود که هرگز خود را باور نداشته اند و هیچ گاه خود را در الویّت زندگی قرار نداده اند. نوشتن، همان نیمه ی پُرِ لیوان است برای آدمهایی که برای رویاها و آرزوهایشان قدمی برنداشته اند. واژه ای پیدا نمی شود، فواید بیکرانِ نوشتن را توصیف کند. نوشتن، خروج از کُمای مُردگی و لمس دوباره ی زندگی است. نوشتن، بهترین نرمشِ ذهنی است برای کسانیکه دچار رکود فکر و اندیشه شده اند. در یک کلام، نوشتن، همزادِ گمشده ی همه ی انسانهایی است که به دنبال امن ترین، روشن ترین و آرام ترین نقطه در زندگی هستند.