
https://www.tiwall.com/wall/post/252807
داریوش مهرجویی 82 ساله است ، کارگردان، تهیهکننده و فیلمنامهنویس ایرانی است،کارگردانی که در جوانی برای تحصیل در رشته سینما به کالیفرنیا رفت اما خیلی زود سینما را رها کرد و به فلسفه پرداخت و از دانشگاه یوسیالای لیسانس فلسفه گرفت. جز کارگردانهای طراز اول سینما ایران است که در شکل دادن موج نوی سینمای ایران نقش بسزایی داشت.
نمی دانم شما تاکنون فیلمهای گاو، دایره مینا، اجاره نشینها، هامون، بانو، سارا، لیلا، پری، میهمان مامان و سنتوری را دیدید یا خیر؟ ولی برای من هر کدام از اینها دوست داشتنی و خاطره ساز هستند.
مگه میشه این فیلمها را دید و دوست نداشت ؟ مگه میشه فیلمهایی که در اوایل فعالیت ایشان ساخته شد را ندید گرفت؟
کاری که به این مطلب ندارم که مهرجویی بعد از سنتوری دیگر مهرجویی سابق نیست(در مورد صحت و سقم این مطلب نمی پردازم) ولی هر اوجی ، افولی داره، این چرخه عمر طبیعت است.
ولی استاد برای من همیشه استاد است مثل: بهرام بیضایی ، ناصر تقوایی، مسعود کیمیایی و ...
این روزها مهرجویی با لامینور و اعتراضش به عدم اکران آن در ایام نوروز روی زبان ها افتاده است به مانند سال 1386 و عدم اکران سنتوری ...
نکته ای که برایم جالب است در زمان عدم اکران سنتوری نیز همین صداها به گوش می رسید ولی فایده ای نداشت. تا فیلم به صورت قاچاق وارد منازل مردم شد و خیلی ها فیلم را دیدند. یادم است دست اندرکاران فیلم سنتوری در یادداشتی در روزنامه اعتماد ملی یک شماره حساب بانک تجارت دادند برای مردمی که فیلم را تهیه کرده اند و یا می خواهند ببینند مبلغی به این حساب واریز کنند در راستای مبارزه با قاچاق فیلم...
نمی دانم عاقبت آن کار به کجا ختم شد ولی بنده جز افرادی بودم که هزینه یک بلیط سینما در آن سال را برای آن شماره حساب واریز کردم ، چون سنتوری را در جشنواره دیده بودم و چقدر برام شیرین بود ...
به نظرم الان هم همون وضعیته ولی پیشرفته تر... فضای مجازی کمک حالی است برای شنیدن اعتراض و صدا و حمایت های جمعی از هنرمندان و کارگردان ها...
ولی چه فایده وقتی شما با یک طیف آدم بیسواد که از جنس سینما نیستند، روبرو شوید همین می شود که داریوش خان یک ویدیوی پر خشم در فضای مجازی در حالی که مجوز نمایش فیلماش را روی دست دارد و بگوید: «در وزارت ارشاد تحصن میکنم... من حقام رو از شما میگیرم» «این سینهی من است... بزنید»
استاد برای من همیشه استاد است و احترامش واجب ....
دلم برای سینمای ایران سوخت ...
ما مردمانی هستیم که عادت کردیم به گفتن مرگ باد و درود بادها افراد سرزمین مان که بعد از رفتن شون بت شان می کنیم
فقط کافی است قصه استاد شجریان را بعد از سال 1388 به یاد بیاورید....
خدا کند ما "بی همه چیزان" این سرزمین نباشیم ...
پ.ن:
مگر این هرزه هر چیز بمرد،
مگر این گرگ حریص،
مگر این دیو،
چه گویم، این دزد،
گر خدا نیست شما بی همه چیزان را چیست؟
از شما می پرسم،
گر خدا نیست،
بگوییدم کیست؟
مگر این اهرمن دشمن هر چیز شریف،
مگر این کهنه حریف،
مهتر هرچه فرومایه و پست، کهتر بیهمه چیز،
که تبهکاریاو،
بیکران همچو غم و نفرت ماست،
از شما می پرسم، از شما،
کیست؟ خداست؟