خانهٔ دل

خانهٔ دل ما را، از کرم، عمارت کن!
پیش از آن که این خانه رو نهد به ویرانی
شیخ بهایی، دیوان اشعار، غزلیات

بار پروردگارا، ما امانت‌دار خوبی نبودیم. پیش از آنکه در این عاریه خیانت کنیم؛ تو خود بستان، آباد کن و برگیر.

بار الها، بنیان های خانۀ دل، سست گردید و منزلگاه اغیار شد. تو خود باز پس‌گیر و به محبت خود محکم کن.

حالِ خونین دلان که گوید باز؟
وز فلک خونِ خُم که جوید باز؟
حافظ

[...وَ انْقَطَعَ الرَّجآءُ وَ ضاقَتِ الاَْرْضُ وَ مُنِعَتِ السَّمآءُ وَ اَنْتَ الْمُسْتَعانُ وَ اِلَیْکَ الْمُشْتَکى وَ عَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِى الشِّدَّةِ وَ الرَّخآءِ...]
فرازی از دعای تعجیل فرج حضرت حجت (عج)

بار پرودگارا، در آن زمان که زمین با همۀ پهناوری خود بر ما تنگ گردید و رحمت از آسمان ها بر ما منع شد و چشمه‌ساران امید ما خشک گردید؛ تنها تو بودی و تنها تویی، امید ما. بار الها تنها تویی مرجع شکایات و شنوای درد های ما و رشته های اعتماد ما تنها گره خورده به درگاه توست که هرگز آن هارا ضایع و تباه نمی‌کنی.

~ سورنا فولادی وندا ~
۱۰ آبان ماه ۱۴۰۵