خیلی بد شد !!

این روزها، هوا سنگین شده. سنگین‌تر از همیشه. یه سنگینیِ بغض، یه سنگینیِ ترس، یه سنگینیِ خشم. هر روز خبرهای وحشتناکی به گوشمون می‌رسه؛ از کشتن بی‌گناه‌ها، از پوچ شدن جوانی ،از بالا رفتن قیمت دلار . انگار یه نفر داره با بی‌رحمی تمام، قلبِ ایرانو پاره میکنه !

چطور می‌تونیم بی‌تفاوت باشیم؟ چطور می‌تونیم سکوت کنیم در حالی که می‌بینیم آدم‌هایی که با ما هم‌نژاد، هم‌وطن، هم‌نسل هستن، زیر آوارِ جنایات بی‌رحمانه می‌میرن؟ سکوت، همدستی است. سکوت، یعنی اجازه دادن به تداوم این ظلم‌ها.

من نمی‌دونم کی مقصر این اتفاقاته. ( میدونم اما امکان اینکه فردا دیگه نباشم هست ) نمی‌دونم چطور می‌تونیم جلوی این فاجعه رو بگیریم. اما یه چیز رو می‌دونم: نمی‌تونیم بی‌تفاوت باشیم. نمی‌تونیم فقط بنشینیم و تماشا کنیم. باید یه کاری بکنیم. حتی اگه این کار، یه نوشتنِ کوچیک باشه.

این متن، یه فریاده. یه فریادِ اعتراض، یه فریادِ همدردی، یه فریادِ امید. امیدوارم این فریاد، به گوش مسئولینِ بی‌کفایت برسه. امیدوارم یه روزی بیاد که دیگه نیازی به این جور متن‌ها نباشه. یه روزی که همه مردم ایران بتونن با امنیت و آرامش زندگی کنن. یه روزی که دیگه نیازی به گریه و زجه نباشه.

اما تا اون روز، ما نباید سکوت کنیم. باید صدامون رو بلندتر کنیم. باید به دنیا نشون بدیم که ما هم هستیم. ما هم حالمون بده. ما هم ناراحتیم. ما هم می‌خوایم یه دنیای بهتر داشته باشیم.

شاید این متن، یه قطره توی اقیانوس باشه. اما یه قطره هم می‌تونه یه اقیانوس رو شکل بده. بیاین با هم یه اقیانوس از اعتراض و همدردی درست کنیم. بیاین با هم یه دنیای بهتر بسازیم.

به امید روزی که دیگه خبری از ظلم و بی‌عدالتی نباشه. 🙏

---