نباید متوقف شوی!
لیلا خودش را به بار آخر در آینه گنج اتاقش برانداز کرد که کدام نقطهی از بدنش نمایان نباشد دید در تکه سیاه غرق شده است. ماکس سیاه اش را از داخل کمد برداشت تا زیبایی صورتش را در پشت ماکس پنهان کند. فقط چشمانی آهویی اش میدرخشید اوکتاب هایش را برداشت صداکرد؛خداحافظ مادر جان من رفتم.
با ترس از خانه بیرون شد، هرروزی که لیلا از پیش حوزه میگذشت، افراد طالبان حرفهای رکیکی را به او می گفت؛ اما او هیچ
وقت پدرو مادرش را درجریان این حرفها نگذاشت؛ چون باعث عدم رفتناوبه مکتب میشد. امروز لیلا از پیش حوزه طالبان با ترس و لرز میگذشت که یکی از افراد طالبان به نام شکور وحشتناکترین عسکرحوزه با موهای پر چین و چروک و چشمهای همیشه سرمه شده، راهش را سدکرد. لیلا راهش را کج و قدمهای
بزرگتری برداشت و به مسیرشادامه داد؛ اما هرچقدر قدم هایش
را بلندتر میکرد، تا دور و دورتر شود به همان اندازه
صدای پای پشت سرش نزدیک میشد. سینه اش به خیر خیره
افتاد؛ماکسش را از صورتش برداشت هوای سرد زمستان را
طوری در شوش هایش دواند که گویا آخرین هوای سرد زمستان او
باشد و بخاری از بینی قلمی اش بیرون راند و شروع به دویدن کرد. دستی
شانه های باریکاش را محکم گرفت، زمزمه کرد کجا به این به این زودی دختری خوشکل؟ لیلا هوای سردی دیگری را در شوش هایش راند،
آهسته دورش را چرخید، مردی تا نصف در پشمهای تازه روغن شده رو به رویش ایستاده بود
چشمهای آهو مانندش را با پشتی دست ماساج داده و دوباره نگاهش را به
شکور انداخت که یونیفورم زنانه را پوشیده بود و از لب های ترکیده اش صدای بیرون شد" من عاشق
توشده ام بیا زن من شو، من تو را خوش بخت میکنم
دختر"خودت بهتر ازخودم مرا مشناسی خوب فکر کن! تفنگش را
به گردنش آویزان کرده از کنار لیلا دور و دور تر میشد لیلا بدنش به
رقص و باد درگوشش زوزوه میکشید دستش را روی گوش
هایش گذاشت به سمت کورس زبان( انگلیسی )دوید. وقتی در کورس روی چوکی
لم داده بود نمیتوانست شکور را از ذهنش بیرون کند پیشنهاد ی عروسی نبود؛ بلکه برای آیندهات آماده باش! لیلا وقتی به خانه
برگشت دید پدرو مادرش نگران است سوال کرد خبری شده؟
مادرش او را آرام در بغلش جا داد و شروع به نوازش موهای طلاییاش کرد و لیلا دوباره پرسید چیشده؟ پدرش با صدای
خفه که به سختی کلمات را در دهانش جمع کرد گفت شکور آمده
بود، لیلا بدنش دوباره رقص را از سر گرفت، دانههای مروارید
از پیشانیاش به سمت چاک سینه هایش حرکت کرد او زود با
دستی سردش دانههای مروارید را برداشت، لبهای از انار سرخترش را به سختی
تکان داد پرسید برای چی آمده بود؟ پدرش گفت تورا خواستگاری
کرد. تمام نیروی بدنش از لیلا فرار و روی سقف قالین خانه که با رنگ سرخ و سفید بافته شده بود افتاد.
به سختی بغضاش را در گلویش خشک کرد و پرسید؟ و شما چی
جوابی دادید؟ مادرش گفت جواب ما چی میتوانت باشد دختر
قشنگم معلوم است (نه) میگوییم مگر میشه تو را به او بیدهیم که هیچ خوی از انسانيت نبرده است دخترم؟. لیلا گفت پس نگرانی در
کجاست که مادرو پدرمن در چرت نشسته است، پدرش گفت عاقبت
حرف رد ما معلوم نیست چی میشود. لیلا به پدر و مادرش گفت
چیزی نیست که نگران باشید. اما در دل آرزومیکرد کاش یکی
به خودش بیگوید چیزی نیست. یک هفته از خواستگاری لیلا
گذشته بود. لیلا ازرفتن به کورس زبان خود داری میکرد شب وقتی سری سفره غذا نشسته بودند صدای دروازه آمد، یکی دروازه را با
لگت زد همه خانواده ایستاد شد و به همدیگر نگاه کرد صدای شکستن
دروازه به گوش شان رسید، سرو صدای ناشناس نزدیک سالن
غذاخوری شد. تن لیلا در مروارید سفید غرق شد، احساس آشنایی
با یکی ازصدا ها را میکرد. از خودش سوال کرد من کی همچنین
صدای شنیده ام، یادش آمد روزی سردی را که به طرف کورس زبان میدوید و دستی
شانه اش را گرفت؛ گفت کجا به این زودی دختری خوشکل؟ چهره و یونیفورم زنانه شکور دوباره پیش چشمانش آفتابی شد تنش
سست شده خودش را به دیوار سالن
تکیه داد گفت: خدایا! تو کجایی کمکم کن! مادرش در دل آیه الکرسی را زمزمه و به اطراف لیلا چوف می کرد. پدرش رفت تا چوب برای دفاع از خانواده اش بگیرد که لشکری آدم در سالن غذاخوری ریخت. لیلا چشمانش را بازکرد خواست بلند شود درد تمام بدنش را در خود غرق کرده بود و دوباره به زمین افتاد، احساس
نامعلومی داشت اما هیچی به یادش نمی آمد، بعد ده دقیقه خودش
را این طرف و آن طرف هل داد احساس دردی زیادی نمیکرد؛
تا حدودی برایش قابل تحمل بود. وقتی ایستاد شد درد بیشتری را
دربدن و پاهایش احساس کرد. بلند شد به سالن نگاهی انداخت دید قالین رنگش کامل سرخ بود با خودش گفت پس رنگ سفیدت کجا است؟ قدمی برداشت پاهایش در چیزی غرق شد نگاهش را به
پاهایش برد بین انگشتان پاهایش آبی سرخ جمع شده بود، فریاد زد
پدرجان مادرجان کجا هستید؟ چشمش به کنج سالن غذاخوری افتاد که پدرش
افتاده بود؛ فریاد زد! پدر، پدر تنی سردی پدرش را دربغلش میفشارد که در خون
غرق بود. دستهای بسته شده پدرش را باز کرد گوشش را به سینه پدرش گذاشت اما تک تاک قلباش را نشنید. با صدای بلند فریاد زد پدر!! اشک هایش با موهای
طلاییاش یکجا شده بود فریاد میزد پدر، پدر... بلند شو! مرا تنها
نزار پدرجان!..یادش آمد که پدرش میگفت فرار کنید من همراه
اینها میجنگم، فرار کنید دست مادرش را گرفت میخواست فرار
کند، اما مادرش کجاست؟ تنی پر خون پدرش را به زمین
گذاشت به سالن نگاهی انداخت با همه چی احساس بیگانگی می کرد. آهسته قدمی بلند کرد دردی شدیدی را در ناحیه کمراش احساس کرد؛ اما باید مادرش را پیدا میکرد وقتی در دروازه حیات خانه رسید،
مادری با لباسهای پاره شدهاش را دید فریاد زد مادر.. چی
شده چرا این طوری هستی؟ مادرش بهسختی چشمانی زردش را باز کرد،
چشمانش دیگر مثل خورشید نمی تابید با صدای ضعیفی در گوشی لیلا گفت
حالت خوبه دخترم؟ مرا ببخش هیچ کاری نتوانستم و تو در پیش
چشمانم زجر کشیدی، قلب لیلا تکان خورد میترسید طرف
خودش نگاه کند اشکهایش روی رانش افتاد احساس سردی کرد.
دیگه نمیتوانست انکار کند که هیچ اتفاقی نهافتاده، چشمانش را برد
به سوی بدنی که نه لباسی داشت نه هیچ نقطۀ که جای مشت و لکد
نباشد. درخونی خودش حمام داده شده بود، فریاد زد خدایا! چرا این
بلا سری من آمد چرا؟ چرا؟... هشت ماه از حادثه آن شب میگذرد
لیلاباشکمی بزرگ سری قبری پدرش نشسته ومشتاش را ازخاکی
قبری پدرش پر و در باد رها میکند. خودش را در خاکی که در
باد پراکنده میشود می بیند که من هم مثل این خاک در باد رفتم
به مادرش فکر میکند که در خانههای مردم رخت شوی می کند تاخرج خود و لیلا را بدهد. لیلا هر وقت برای درد دل کردن با پدرش از پیش حوزه طالبان با شکمی پف کرده اش میگذرد و به خودش تکرار می کند تو نباید
(متوقف شوی )نه باید متوقف شوی لیلا! تو یک دختری قوی هستی که آینده ات را خودت ترسیم میکنی این شب سیاه صبح میشود و تمام دروازه ها باز میشوند.