چقدر خوشحالم که گذاشته‌ام و رفته‌ام! دوست عزیز، راستی که قلب آدمی چیست! من، تویی را که دوست دارم و دل‌بسته‌اش هستم می‌گذارم و می‌روم و خوش حالم! می‌دانم که تو می‌بخشی ام. آخر مگر آشنایی‌های دیگرم را هم سرنوشت برای آن دستچین نکرده بود که به دل مثل منی رنج برساند؟ طفلک لئونوره! با این حال من گناهی نداشتم. آن ناز و ادعاهای خواهر او دست مایه‌ی بازی من بود، و تقصیر من چیست اگر این بازی‌ها در آن قلب بی نوا شوقی بیدار می‌کرد؟ با وجود این ... آیا به راستی هیچ تقصیری نکرده‌ام؟ آیا به شوق دل او دامن نزده‌ام؟ آیا از تجلی‌های طبیعت بی‌غش او که بارها مایه‌ی خنده‌مان می‌شد، با همه‌ی آن‌که چندان هم خنده‌آور نبود، اسباب شادی نساخته‌ام؟ و آیا ...؟ راستی چیست آدمی که از خودش هم می‌نالد. دوست عزیزم، من می‌خواهم و قول می‌دهم که رفتار بهتری در پیش بگیرم و دیگر آن تلخی کم و بیش را که سرنوشت به کام ما می‌چشاند، مثل گذشته دائم نشخوار نکنم.
