همه از اهمیت زمان‌بندی آگاه‌اند، اما از خود زمان‌بندی چیز زیادی نمی‌دانیم. زندگی ما جریانی بی‌انتها از تصمیمات «کِی» است: کی کسب‌وکارمان را شروع کنیم، به کلاس جدیدی برویم، رابطه‌مان را با فردی جدی کنیم. همه این تصمیم‌ها را بر اساس شهود و حدسیات می‌گیریم.
دانیل. اچ. پینک با بررسی گنجینه‌ای از تحقیقات در حوزه‌های روانشناسی، زیست‌شناسی و اقتصاد نشان می‌دهد که چطور با استفاده از الگوهای پنهان روز، بهترین برنامه را برای خود تنظیم کنیم. چگونه یک شروع باانرژی را به آغازی روح‌افزا تبدیل کنیم؟ چرا نباید عصرها به بیمارستان برویم؟ و بهترین زمان ترک کار، عوض کردن شغل و ازدواج کِی است؟ «کِی» روایتی جذاب و خواندنی است که دیدگاهی قانع‌کننده برای داشتن زندگی غنی‌تر و پرهیجان‌تر ارائه می‌دهد. کتاب کی؟ درباره زمان‌بندی است. همه ما از اهمیت زمان‌بندی آگاه هستیم. مشکل این است که چیز زیادی از آن نمی‌دانیم. زندگی ما جریانی بی‌انتها از تصمیمات «کِی» است. کی شغلمان را عوض کنیم، خبر بدی را به دیگران بدهیم، به کلاس خاصی برویم، طلاق بگیریم، برای پیاده‌روی برویم، یا کی تصمیمات جدی درباره پروژه یا شخصی خاص بگیریم؛ اما اغلب این تصمیم‌ها حاصل شهود و حدسیات مبهم است. ازنظر ما زمان‌بندی یک هنر است.
ما در کتاب کی؟ به شما نشان خواهم داد که زمان‌بندی یک علم است؛ ترکیبی نوظهور از تحقیقات چندمنظوره و میان‌رشته‌ای که نگاهی جدید به شرایط انسان دارد و راهنمایی مفید برای کار هوشمندانه‌تر و زندگی بهتر ارائه می‌دهد. اگر به هر کتاب‌فروشی یا کتابخانه‌ای سر بزنید یک دوجین قفسه پر از کتاب‌های مربوط به روش انجام کارهای مختلف می‌بینید؛ از روش‌های دوست‌یابی و اثرگذاری بر دیگران تا آموزش مکالمه فیلیپینی در یک ماه. محتوای این کتاب‌ها آن‌قدر زیاد است که باید زیرمجموعه یک گروه منحصربه‌فرد به نام کتاب‌های «چگونه» قرار گیرند. این کتاب را هم زیرمجموعه ژانر جدیدی به نام کتاب‌های «کِی» بدانید.کتاب کی؟
در دو سال اخیر، من به همراه دو محقق پرتلاش بیش از هفت‌صد تحقیق در حوزه اقتصاد و بیهوشی؛ انسان‌شناسی و غدد درون‌ریز؛ گاه زیست‌شناسی (مطالعه فعالیت‌های زیستی در چرخه زمانی) و روانشناسی اجتماعی را خوانده و تحلیل کرده‌ایم تا علم پنهان زمان‌بندی را از میان آن‌ها استخراج‌کنیم. در صفحات آینده، از نتیجه این تحقیق برای پاسخ به سؤال‌هایی استفاده می‌کنم که حاصل تجربه‌های انسانی است، اما اغلب از دید ما پنهان مانده است. چرا آغازها (حتی اگر سریع باشند یا اشتباه) تا این اندازه مهم هستند؟ و چگونه می‌توانیم با وجود موانع سخت، آغازی دل‌نشین داشته باشیم؟ چرا رسیدن به نقطه میانی یک پروژه، بازی یا حتی زندگی گاهی ناامیدمان کرده و گاهی به ما انگیزه می‌دهد؟ چرا پایان‌ها انرژی تلاش بیشتر را به ما می‌بخشند تا به خط پایان برسیم و همچنین تشویقمان می‌کنند تا کمی آرام‌تر پیش برویم و در جستجوی معانی باشیم؟ چه طراح نرم‌افزار باشیم یا خواننده گروه کر، چطور به‌موقع با دیگران هماهنگ می‌شویم؟ چرا بعضی برنامه‌های مدارس مانع یادگیری هستند، اما بعضی استراحت‌ها و تعطیلی‌ها باعث بهبود نمره امتحان دانش‌آموزان می‌شود؟ چرا تفکر درباره گذشته باعث می‌شود رفتار خاصی داشته باشیم، اما تفکر درباره آینده ما را به سمت رفتار متفاوتی هدایت می‌کند؟ و درنهایت اینکه چطور می‌توانیم سازمان‌ها، مدارس و زندگی‌هایی بسازیم که قدرت نامرئی زمان‌بندی را در نظر بگیرند و به این سخن مایلز دیویس برسند که زمان‌بندی موضوع اصلی نیست، بلکه همه ماجرا است.
