قسمتي از نامه يدالله رويايي به علي مومني
پاريس ١٦ژوئن١٩٩٢(٢٦خرداد٧١)
به علي مومني عزيزم
خيلي وقت است كه نامه عزيز توبا مقاله ها وشعرهايت روي ميز من است،مثل چيزهاي ديگر روي ميز من كه ماههاست دست نخورده
مانده اندو من آرزو مي كردم كه كاش مثل آنها دست نخورده مي ماندم ولي در اين چند ماه اخير به تنها چيزي از من كه دست نبردند شايد همان دست هاي من بودندكه نبردند والا خيال مي كنم همه ي چيز مرا دست بردند وبردند از قلب ورگ وعصب و خون وپوست و عضله وذهن و استخوان وزبان…
وپاكت عزيزتو راوقتي براي من آوردند كه همه اين چيزها مرا مي بردند
حالا دو سه هفته اي است كه دارم خودم را جمع مي كنم يعني از آن جمع پراكنده دكتروپرستاروتخت وسرنگ جدا شده ام كمي درد باخودم آورده ام ولي بسياري را همانجا جا گذاشته ام من كه نمي توانم تصور كنم(تو كه به طريق اولي)كه استخوان هاي قفسه ي سينه ام را اره كرده اند بازشان كرده اند به اندازه اي كه دست بتواند وارد قفس شود و دلي را جراحي كند ودوباره سرجايش بگذاردودرقفس را ببندد انگاركه هيچ اتفاقي نيفتاده است …
نمي دانم همين قدر مي دانم كه ميل هاي من ازذخيره هاي ديروز من برنمي خيزند وامروز ميل هاي تازه اي ذخيره مي كنم كه سمت ديگري مي شناسند كه نه سمت زندگي است نه سمت مرگ اين سمت ها قبلا هم بودند مي شناختمشان ولي حالا سمت هايي هستند كه نمي شناسمشان درست عكس آنچه مي شناختم نه سمت زندگي ست نه سمت مرگ جاذب نيستند ولي دافع هم نيستند فقط با گذشته دريك سو نمي دوند عين نامه تو ميماند كه وقتي رسيد روي تخت بيمارستان سربالايي مي خواندمش ولي حالا امشب كه روي ميزم سرپاييني خواندمش چيزهاي تازه اي در آن پايين ها كشف كردم كه در آن بالاها از روي تخت بيمارستان كشف نمي شد فكر كردم كه هيچ نامه اي را نبايد سربالايي خواند من حتا خودم را هم وقتي از تخت پايين آمدم كشف كردم خيال مي كنم همه بزرگان زمان به زمين نگاه كرده اندو خودشان را كشف كرده اند اين كشف تازه امشب من است
#
#دانشگاه_هنرهای_زیبا
