
ریههاش به سختی پر و خالی میشدن و بخار تو هوای سرد جهنمیِ زمستون پرواز میکرد. برفها لایههای عظیمی از خودشون به وجود آورده بودن و خِرت خِرت شدنشون به گوش میخورد ولی پاهاش دیگه رمقی برای حس کردنش نداشتن. چند قدمی دور نشده بود که روی همون برفهای سفید و نرم فرود اومد. خون از لای انگشتهاش جاری میشدن و زمینِ روشن رو رنگین میکردن. عمیقیِ زخم، درد و سوزشِ طاقت فرسایی رو هدیه میداد. گلوش به خس خس افتاده بود و دونههای برف میقصیدن و پایین میاومدن و با بوسه هاشون سوزش ریزی رو بجا میذاشتن. اون درد براش لذت بخش بود، لذت بخشتر از هرچیز! لبهاش به خنده باز شدن و پلکهاش روی هم خوابیدن؛ دونههای دیگه هم با وجودشون پتویی برای مژههاش شدن.