
بر دامنه یک تمدن ۲۵۰۰ ساله
درست در قلب بزرگترین امپراطوری تاریخ، همان سرزمینی که اولین قانون بشر را وضع کرد
شهریست زیبا و مقاوم و باصفا
این شهر در کنار تمام جذابیتها و جلال و شکوهش خانههای دارد عجیب!!!
میگویند عمر یک بنا حداکثر ۵۰ سال است، اما خانههای این شهر هر کدام بیش از یک قرن قدمت دارد، با ستونهای ستبر و سقفهای گنبدی به نیت گنبد کبود آسمان که هنگام باران بوی کاهگلش مستت میکند، شوادانهای دارد که آرامش و سکوتش طعنه بر بهشت میزند و خنکای هوایش را هیچ دستگاه خنک کنندهای تولید نمیکند
در میانه این نماد اصالت و قدمت و شکوه رودی جاریست، صاف و زلال و پاک چون مردمش
که تمام طغیان و خروشش هنگام رسیدن به خانههای این شهر فرو مینشیند و به احترام اینهمه سادگی و زیبایی سکوت میکند و سربهزیر عبور میکند
و اما...
همانگونه که پایان تمام داستانهای اساطیری خوش است، پایان این
هم آغوشی آب و خاک هم به خوشی میرسد
در انتهای خانههای گلی بر روی آیینه آب رودخانه دز، سایه پلی رقص کنان خودنمایی میکند
پلی با نام با مسمای پل قدیم
بجا مانده از شکوه جاودانه این سرزمین، ایستاده بر روی زانوهای خویش با زخم روزگار بر بدن مانند مردمش، هزاران سال از تولدش میگذرد اما همچنان پا در خنکای آب دز سر به آسمان غرور میساید
نمیدانم
شاید بین هر آجر این پل بجای ساروج عشق گذاشتهاند که فرو نمیریزد یا شاید ایستادگی را از مردم شهرش آموخته که ظلم زمانه را برنمی تابد
هرچه هست هزاران سال این پل را استوار نگه داشته است
بیش از هر پلی در جهان
روز ملی پل دزفول مبارک
#علی_دباغ
#کبریا