
اسفند ماه ۱۳۹۸ که تازه اوایل کرونا در ایران بود و تصور میکردم نوروز ۱۳۹۹ مثل سالهای قبل خواهد بود، در یک پست اینستاگرام نوشتم:
″چه کاریه همش از کرونا حرف بزنیم. مگه همیشه کمبود خواب نداشتیم؟ مگه همیشه نمیگفتیم هیچجا خونهی آدم نمیشه، خوب الان چی شده نمیتونین تحملش کنید و دو هفته ازش لذت ببرید؟ من اگه نگران اضافه وزن نباشم، خونه و آشپزی رو ول نمیکنم. نمیدونم قورمهسبزی و فسنجون و غیره رو میشه به کرونا ربط داد یا نه، ولی مطمئنم خوردن غذاهای مورد علاقه و خوشمزه حال آدم رو خوب میکنه. الان یه ترکیب عالی داریم، خونه، موبایل، خوردن و خوابیدن! با چاشنی بیخیالی و شستن دستها.
گاهی زندگی به نظر زیاد کوتاه میاد، کاش هدر ندیمش.″
و این نوشتهی کوتاه شروعی برای شیرین کردن روزهای کرونایی ما شد. وقتی دوستی با خواندن این مطلب از من درخواست کرد از طریق ویدئو کال یا لایو اینستاگرام با هم فسنجون درست کنیم و این ایده در روزهای بعد با افراد بیشتر و برای فعالیتهای متفاوتی ادامه پیدا کرد. اینطوری شد که تا امروز که در یازدهمین ماه از شیوع کرونا هستیم، ما در زمانهای مناسب از شبانهروز ویدئو کال یا لایو اینستاگرام داریم و با هم آشپزی میکنیم و غذاها و نکات جدید به هم یاد میدیم، با هم ورزش میکنیم و چند نفری هم به تازگی اهل ورزش شدن و هنوز باورشون نمیشه که اینقدر راحت بوده، چون سالها دلشون میخواسته ورزش کنند، اما تصور میکردن توی خونه نمیشه و یا وقتش را ندارند، حتی بازی میکنیم، پانتومیم، اسم فامیل و …، تازگی به لطف یکی از دوستان بافتنی هم یاد گرفتم و به زودی یک موتیف زیبا به خودم تقدیم میکنم.
حالا ما میدونیم که وقتی شرایط سخت میشه و محدودیتها زیاد، اگر برای بهتر کردن اوضاع، شروع به تلاش کنیم، میبینیم که هر بار ایدههای بهتری به ذهنمون میرسه.
ما این روزها را به لطف تکنولوژی، دور از هم اما نزدیک به هم میگذرونیم. انگیزهی بیشتر رعایت کردن همدیگه میشیم، تا از سختیهای این روزها کمتر خسته شویم و تحملمون بیشتر بشه.
هوای پدربزرگها و مادربزرگها را هم داریم، با گوشیهای هوشمند، بیشتر آشنا شدن و لبخند رضایتشون، انرژی مضاعف زندگی ما شده.
ما این روزها را با تمام تلخیها، شیرین میگذرانیم.