
توجه: ابتدا در اینترنت کلمات " دروغ و بزرگنمایی نبرد چالدران " و بعد " سلطان سلیم و خواب مولانا " را کپی و سرچ نمایید و اگر به دنبال زندگینامه عرفانی ایشان هستید در ویرگول بالای مقاله بر روی 《هنر پرور》یا پروفایل آن کلیک نمایید .
ای دل عبث مخور غمِ دنیا را
فکرت مکن نیامده فردا را
در کنجِ عجز چون نگری، بینی
خُلدِ برین، مرغِ شکیبا را
بشکاف خاک و بنگر از این عبرت
بیمهریِ زمانهیِ رسوا را
این دشت، خوابگاهِ شهیدان است
فرصت شمار وقتِ تماشا را
از عمرِ رفته نیز شماری کن
مشمار جدی و عقرب و جوزا را
دور است کاروانِ سحر، برکش
شمعی که ره بَرَد شبِ یلدا را
در پرده صد هزار سیهکاریست
این تند-سیر گنبدِ خضرا را
پیوندِ او مجوی که گم کردهست
نوشیروان و هرمز و دارا را
آرامشی ببخش، توانی گر
این دردمند-خاطرِ شیدا را
افسونِ فقر بر سرِ افعی زن
افسار بند مرکبِ سودا را
پاکی گزین که راستی و پاکی
بر چرخ بر فراشت مسیحا را
اول به دیده روشنی آموزی
زان پس بپوی رهرویِ ظلما را
ای باغبان، سپاهِ خزان آمد
بس دیر کشتی گلِ رعنا را
علم است میوه، شاخهٔ هستی را
فضل است پایه، مقصدِ والا را
ای نیک، با بدان منشین هرگز
خوش نیست وصله جامهی دیبا را
گردی چو پاکباز، فلک بندد
بر گردنِ تو عقدِ ثریا را
آموزگارِ خلق شدیم اما
نشناختیم خود الف و با را
ای آنکه عزمِ جنگِ یلان داری
اول بسنج قوتِ اعضا را
هیزم هزار سال اگر سوزد
نبوَد شمیم، عودِ مطرا را
ظلم است در یکی قفس افکندن
مردارخوار و مرغِ شکرخا را
در روزِ حادثه که جهان سوزد
در کار بند صبر و مدارا را
گیرم که پادشاهِ زمین گشتی
پایان چه بود خسروِ والا را؟
درویشِ کویِ عشق شو ای سلطان
بگذار این سکندر و دارا را
بر درگهِ خدای، «سلیم» اینجا
جز بندگی نخواست تمنّا را
《 سلطان یاووز سلیم 》