ویرگول
ورودثبت نام
هنر پرور
هنر پرور
هنر پرور
هنر پرور
خواندن ۲ دقیقه·۱۰ ماه پیش

اشعاری عرفانی از دیوان سلطان یاووز سلیم ملقب به فیلسوف شاه افلاطونی و مارکوس اورلیوس دوم

یاووز سلطان سلیم - متخلص به "سلیمی"
یاووز سلطان سلیم - متخلص به "سلیمی"

توجه: ابتدا در اینترنت کلمات " دروغ و بزرگنمایی نبرد چالدران " و " جنبش دروغها از تاریخ ایران " و " چهره های دروغین کشیده شده از سلطان سلیم اول توسط کمپانی هند شرقی و آنوسی ها " و " سلطان سلیم و خواب مولانا " و "سایت ارگ ایران" و "انوش راوید" را کپی و سرچ نمایید و اگر به دنبال زندگینامه عرفانی ایشان هستید در ویرگول بالای مقاله بر روی 《هنر پرور》یا پروفایل آن کلیک نمایید .


از مولانا:

ای که می پرسی نشان عشق چیست

عشق چیزی جز ظهور مهر نیست

عشق یعنی مشکلی آسان کنی

دردی از در مانده ای درمان کنی

در میان این همه غوغا و شر

عشق یعنی کاهش رنج بشر

عشق یعنی گل به جای خار باش

پل به جای این همه دیوار باش

عشق یعنی تشنه ای خود نیز اگر

واگذاری آب را، بر تشنه تر

عشق یعنی دشت گل کاری شده

در کویری چشمه ای جاری شده

عشق یعنی ترش را شیرین کنی

عشق یعنی نیش را نوشین کنی

هر کجا عشق آید و ساکن شود

هر چه نا ممکن بود ، ممکن شود

مولانا


از سلطان یاووز سلیم:

به چشمِ عقل اگر پرسی نشانِ عشق کدام است

ظهورِ مهرِ حق باشد، نه دعوی، نه کلام است

عشق آن باشد که باری از دلِ رنجور برداری

گره از کارِ درمانده به یک لطفِ تمام است

میانِ فتنه و آشوبِ این بازارِ خون‌آلود

عشق آن باشد که رنجِ خلق را کاهش مدام است

مباش ای دل چو خارِ راهِ پایِ خستگان هر دم

گلِ دشتِ امیدی شو، که این آیینِ نام است

اگر خود تشنه‌لب باشی، بده آب از سرِ ایثار

که این بخشش نشانِ مردِ صاحب‌احترام است

بیابان را به یک همت گلستان می‌توان کردن

ز سنگستان روان کردن چشمه، کارِ عزم است

به قهرآلودگی نوش آوری، زهر آیدت شهدی

که دستِ عشق، نیشِ روزگارش هم مرام است

اگر نامم طلب داری در این میدانِ بی‌پایان

بگو «سلیمی» آن گوید: عشق، فتحِ هر مقام است

《 سلطان یاووز سلیم 》


شعری عرفانی و فلسفی از سلطان یاووز سلیم که باعث افتخار ایرانیان است:

با لشکرِ ایرانیان من سویِ اسلام تاختم

از خویش و از نام و نشان، راهِ دگر ساختم

شمشیر بر کف، دل به حق، بر نفسِ خود تاختم

ویران شدم از ریشه، خود را تازه‌تر ساختم

دیدم که دین در خون نمانَد، در دلِ آتش بُوَد

آتش به جان افکندم و ایمانِ زر ساختم

تختِ سلاطین را غبارِ لحظه‌ای دیدم گذار

تاجِ مجازی را فکندم، خاکِ در ساختم

کعبه و بتخانه یک راز است در آیینهٔ دل

چون پرده افتاد از نظر، خود را نظر ساختم

فتحِ جهان در باطنم جز شکستِ «من» نبود

از «من» چو خالی گشتم آنگه بال و پر ساختم

این راز را سلطان نداند، گر اسیرِ تخت ماند

من پادشاهِ فقر گشتم، نامِ سلیمی ساختم

《 سلطان یاووز سلیم 》

۲
۰
هنر پرور
هنر پرور
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید