
توجه: ابتدا در اینترنت کلمات " دروغ و بزرگنمایی نبرد چالدران " و " جنبش دروغها از تاریخ ایران " و " چهره های دروغین کشیده شده از سلطان سلیم اول توسط کمپانی هند شرقی و آنوسی ها " و " سلطان سلیم و خواب مولانا " و "سایت ارگ ایران" و "انوش راوید" را کپی و سرچ نمایید و اگر به دنبال زندگینامه عرفانی ایشان هستید در ویرگول بالای مقاله بر روی 《هنر پرور》یا پروفایل آن کلیک نمایید .
در صفتِ همنشینِ ناهل و رنجِ مدارا
خلقِ عالم را شباهت، با کمندِ کفشهاست
رنجِ تنگی، قصهیِ تلخی میانِ نقشهاست
آنکه پایت میزند هر دم به نیشِ جور و جفا
کی شناسد در دلت، کین غصه از بدپخشهاست؟
همقدم گشتی و رفتی، با جراحتهایِ جان
او نداند این تحمّل، زِ اعتبارِ بخشهاست
صبرِ ما بر نااهلان، از بـیمِ تنهایی نبود
بلکه این سهمِ بزرگی، در میانِ غشهاست
روبهی را همرهـی کردن، سزایِ شیر نیست
تنگیِ این کفشِ ناساز، آفتِ سرخوشهاست
بگسل این بند و، سبکبالانه در عالم بپَر
کین مدارا با ندانمکار، مـرگِ آتشهاست
ای «سلیمی»! قدرِ خود دان و، مَشُو همگامِ خار
گلستانِ معرفت، جایِ رفیعِ رخشهاست
در صفتِ فنایِ قدرت در قهر و مهرِ ازلی
گر به جهل افتیم، زندانِ قضا تدبیرِ اوست
ور به علم آییم، ایوانِ صفا تقدیرِ اوست
خوابِ ما مستیِ جان در ساحتِ میخانهاش
هوشیاری، جُستنِ رمزی زِ بیتزویرِ اوست
دیده گر گریان شود، ابریست پُر بارانِ فضل
لب اگر خندان بود، برقی زِ بیتفسیرِ اوست
رزم و خشمِ ما، نشانِ قهرِ سهمگینش بُود
صلح و پوزش، عکسی از آن مِهرِ عالمگیرِ اوست
ما که باشیم اندر این پیچیدهبازارِ جهان؟
همچو آن نِئی که نالهاش، دمِ شبگیرِ اوست
چون «الف» خالی زِ نقشم، هیچ در دستم نماند
کین شکوهِ پادشاهی، سایهیِ شمشیرِ اوست
ای «سلیمی»! سَر بنِه، کین جملهبالا و فرود
نقشِ مرغی بسته در سرپنجهیِ تقدیرِ اوست
در صفتِ حیرتِ عارفانه و کشفِ اسرارِ غیب
هر که را دل در تحیّر، محوِ رویِ کبریاست
پیشِ چشمش جمله عالم، روشن و بیادعاست
آنکه با حق گشت همراز و، زِ خود بیگانه شد
کِی شود پوشیده بر وی، رازِ هر چپ یا که راست؟
فرّخ آن شاهی که در خلوتسرایِ بندگی
حیرتش در ذاتِ حق، بالاتر از تختِ قباست
چون بصیرت یافت جانش از فتوحاتِ یقین
هر چه پنهان است در گیتی، برِ او برملاست
غیب و ایان پیشِ مستانش تفاوت کی کند؟
آنکه در دریایِ حیرت، غرقِ توحیدِ خداست
ای «سلیم»! ار میطلبی مِفتاحِ اسرارِ جهان
بنده شو، کین پادشاهی در تحیّر مُنتهـاست
در نکوهشِ تقلیدِ کورکورانه و زوالِ بصیرت
شنیدم صوفیای در راهِ دوری
رسید اندر سرایِ پُر غُروری
خرش را بست در آخور به غفلت
نمیدانست از آن قوم و جراحت
شکمخوارانِ خانقاه، آن حریفان
ببردند آن خر و، خوردند احسان
چو مِی در کاسه و، نان بر طبق شد
سماعِ خامطبعان، فاش و حق شد
مِطرب زد ضربِ سنگین و، به آواز
«خر برفت»ـش را نمود ای دل! سرآغاز
آن مسافر هم به تقلیدِ جماعت
کفزنان میگفت با ذوق و شجاعت:
«خر برفت و خر برفت!» ای بیبصیرت!
که غارت گشت در آن دم، عشیرت
سحر چون شد، خرِ خود را نجوئید
خادم آمد، حدیثِ غصّه گویید
بگفت: «ای خادمِ دون! خر کجا رفت؟
آن که بستی در میانِ آخور، آفت؟»
جوابش داد خادم: «ای دلافگار!
تو خود گفتی "خر برفت" از رویِ اصرار!
من آمدم تو را واقف نمایم
زِ مکرِ این جماعت، درگشایم
بدیدم از همه خوشتر بخوانی
گمان بردم که سِرّش را بدانی!»
بگفت آن صوفیِ نالان به فریاد:
«که صد لعنت بر این تقلیدِ کجباد!
مرا آن ذوقِ کاذب، کرد ویران
به پستی برد ما را، وهمِ پیران»
«سلیمی»! عقل را بر عرش بفشان
مشو مرغِ مقلد در گلستان
که علمِ عاریه، زنجیرِ جان است
شکوهِ شاه در عقلِ عیان است
در صفتِ نقدِ حیات و پایانِ نمایشِ جهان
حیات، آن صحنهیِ رزمیست کز تمرین تـهی باشد
مجالی نیست در میدان، که فرصت چون مـهی باشد
بخوان آوازِ مستی را، بریز اشکی زِ هجرانش
بخند و زندگی کن خوش، که هستی را رَهی باشد
به کُنهِ جان مَزَن غافل، در این تماشاخانهیِ گیتی
که پیش از فـرودِ پرده، فـرزِ درگهی باشد
چو پرده اوفتد ناگه، نماند بانگِ تحسینی
دریغا! عیشِ بیمعنی، نشانِ گمرهی باشد
چنان با شور و با صولت، بر این درگاهِ فانی ران
که نقشِ قامتت در دهر، فخرِ هر شهـی باشد
«سلیمی»! وقت را بشناس و در میدانِ حق وا شو
که مرگِ ناگهان، پایانِ این غوغایِ گهی باشد