من سحرم، ۲۱ سالمه و یه داداش دارم به اسم حسین. داداشم ۲۸ سالشه، ولی انگار همون هشت سالگیاش مونده! هرکی بشناستش میدونه که کافیه یه حرفی بزنی تا کل دنیا رو باهات کلکل کنه. بعد هم اگه همون حرفت رو درست دربیاره، به جای تشکر، خودش رو به کوچه علیچپ میزنه. یه بار همین ماجرای پرداخت مستقیم رو براش گفتم و هنوزم که هنوزه دارم فکر میکنم چرا این آدم حتی یه کلمه هم تشکر نکرد!
یه روز، حسین با قبض برق اومد طرفم و داد زد:
«سحر! این چییه؟ قبض برقم چرا اینقدر بالاست؟ مگه من کارخونه برق دارم؟»
گفتم: «داداش، از دست من که کاری برنمیاد، ولی اگه پرداخت مستقیم داشته باشی، حداقل جریمه نمیخوری.»
نگاهی به قبض انداخت و بعد سرش رو تکون داد، انگار میخواست بگه: «باز این شروع کرد!»
حسین از بچگی همینطور بود. یادمه یه بار داشتیم فوتبال بازی میکردیم. وسط بازی توپ خورد تو صورتش، من داد زدم:
«حسین، بیا بریم خونه!»
ولی اون همونطور که اشکاشو پاک میکرد گفت:
«نه! من خوبم. هنوز گل نزدم.»
بالاخره گل رو زد و همون لحظه افتاد رو زمین! مامان مجبور شد تا نصف شب براش کمپرس یخ بذاره.
حالا همین اخلاق لجوجانه رو به قبضها هم تعمیم داده بود. هر بار که بهش میگفتم:
«داداش، یه پرداخت مستقیم فعال کن، همه چی حل میشه.»
با یه لبخند میگفت: «من خودم همه کارامو دستی انجام میدم، مطمئنتره.»
یه بار، وقتی برق خونه قطع شد، گفت: «اوه، یادم رفته قبض رو بدم.»
من فقط نگاهش کردم و گفتم:
«آره دیگه، تو مطمئنترین آدم دنیایی!»
چند هفته بعد، وقتی داشتم غذا درست میکردم، صدای بلندش از اتاق اومد:
«سحر! این چیه که اینقدر خوبه؟!»
با تعجب رفتم سمتش و دیدم پیامک پرداخت قبض روی گوشیاشه. گفتم:
«خوبه، نه؟»
اونم با خنده گفت: «خوبه که خوبه، ولی هنوزم فکر کنم تو داری زیادی تبلیغش رو میکنی!»
ولی حقیقت اینه که از اون روز به بعد، هر وقت قبضهاش پرداخت میشه، میاد و یه نیشخند میزنه و میگه:
«سحر، دیدی چقدر راحت شدم؟»
و من هر بار توی دلم میگم: «داداش، یه بارم بگو حق با تو بود!»
ولی خب، اینم یه مدل رفاقت خواهر و برادره دیگه:)))))