شب است و ماه میرقصد..ستاره بوسه میچیند ز نورِ ماهتاب، امشب..ومن تنها و غمگین نشسته بر تارک شب به دور دست مینگرم ..دور دستی که انتهای خیابانی ست غرق در سکوت شبانه با روشنائی های کم سوی چراغهای نصب شده بر تیرکهای آهنی که راه عبور گاه و بی گاهِ کسی را می نمایاند..دست ملایم باد ابرها را جمع کرده و مستعد باران نموده که او آهسته و خرامان در حالیکه باد چادر سیاهش را به رقص آورده در تاریک و روشنای چراغهای کم سو ظاهر میشود..به سوی من میآید( که در آن ساعات شب، تنها موجود ِ ناطقِ آن مکان هستم)، با آمدنش باران هم نم نم از راه میرسد..آرام میپرسد:_ این تالارِ فرهنگیان رو میدونید کجاست؟

در حالیکه از دیدن او (تنها) در آن وقت شب و در آن خیابانِ خلوت تعجب کرده ام با دست تالار را نشان داده میگویم :الان تعطیله..!
_با حرف من آثار نگرانی بر چهره اش ظاهر میشود ..میگوید: اِ ..میگفتن تا آخرای شب بازه..وگرنه نمیامدم..ببخشید شما می دونید استخدامی داره یا نه؟
_ آره ..کارگر می خوان ..اما الان هیچکدوم از مسئولینشون نیستن باید سر شب میومدی.!
_ خواستم زودتر بیام ..ولی رام دوره..الانم خودمو به بدبختی رسوندم .. شماره شونو دارین بهشون زنگ بزنم ؟..میشه بمن بدین لطفا"؟
_شماره رو روی تابلو نوشتن..!
گوشی موبایلش را مقابل چشمانش میگیرد و شماره را وارد میکند.
قصد رفتن دارد ولی مستاصل است و این دست و آن دست میکند..نگرانی و استیصالش را که می بینم می پرسم: مشکلیه؟ چیزی رو فراموش کردی؟
_نه ! چیزی نیست ..موندم حالا که اتوبوسها کار نمیکنن با چی برگردم ؟
_ خب معلومه با تاکسی برو..!
_آخه...!
می فهمم پول به اندازۀ کرایۀ تاکسی ندارد..دست در جیبم میکنم فقط یک اسکناس ده هزار تومانی دارم که برای تاکسی خطی کافیست..همراه با عذرخواهی تقدیمش میکنم ..غرورش اجازۀ گرفتن را نمیدهد ولی ناچار است لذا برای اینکه کوچک نشده باشد میگیرد و میگوید: راضی به زحمت شما نبودم خودم یه کارش میکردم..!
این رفتارش مرا مکدر میکند و نسنجیده میگویم: _ ببخشید بیشتر ازین نداشتم تقدیم کنم، البته که شما اگه کنار این خیابون بایستید مجانی تا درب منزل میبرن تون صد تومن هم دستی میدن.!
هر چند این حرف من یک شوخی زشت است اما خیلی جدی به او بر میخورد و ناگهان میزند زیر ِ گریه.. انگاری سالها منتظر بوده کسی اورا به گریه وادارد..در میان هق هق گریه اش میگوید:_ این ده تومنیِ اینجا، سگش شرف داره به هزار تا صد تومنیِ اونجا.. شما در مورد ِ من چی فکر کردین؟
حرفهایش مانند پتک بر سرِ من فرود میآید..خدایا.. من چی گفتم.. چرا همچین غلطی کردم.. بندۀ خوب تو رو آزردم..( حسابی درگیر ِ وجدانِ خودم شده ام) برای اینکه آرامَش کنم ضمن عذرخواهی شماره تلفنم را به او میدهم و می گویم: هر وقت هر جا مشکل داشتی زنگ بزن ..تا جائی که بتونم کمکت میکنم..!
تشکر میکند و در تاریکی انتهای خیابان محو میشود در حالیکه نم نم باران همچنان میبارد و اشکهای آسمان جاریست.
چند شب گذشته است، تماس میگیرد و ماجرای تنهائی خودش ، متارکه اش و فرزند9 ساله اش که توسط پدرش در شهر دیگری ساکن شده را برایم بازگو میکند ..برای آوردن فرزند به نزد خودش درخواست کمک دارد..دست به کار میشوم ابتدا بایستی کاری برایش جور کنم لذا پیش مدیر تالار ریش گرو میگذارم تا اورا استخدام کند بعد باید برایش منزلی در شان پسرش فراهم کنم ..واسطه میشوم به او خانه اجاره دهند و پول رهن منزلش را میپردازم..چند تکه اثاثیه قسطی برایش جور میکنم .وهر بار با تشکر و قدر دانی اش رو برو میشوم خدا را شکر میکنم که دِینم را ادا میکنم..اما همۀ این بده بستانهای محبت آمیز بالاخره کار دست آدم میدهد بخصوص که فی مابین دو جنس مخالف باشد..آن شب هم در نمایشگاه مبل تنها هستم که زنگ میزند و میگوید قصد دارد به دیدن من بیاید..معمولا مشکلی پیش میآید که نیاز به توضیح دارد حضوری ملاقات مینماید ..آدرس میدهم و میآید ..از دیدنش خیلی خوشحال میشوم.. این رابطۀ دوستانۀ چند ماهه کم کم در من اثر گذاشته و نسبت به او احساس علاقه میکنم ولی من متاهل هستم و این خط قرمز من است..علت آمدنش را میپرسم و ته دلم دوست دارم بگوید فقط برای دیدنت آمده ام! و اتفاقا" چنین می شود و در جواب سئوالم میگوید : فقط برای دیدن تو آمده ام و میخواهم محبتهایت را جبران کنم..طرز صحبت و سخنانش وسوسه انگیز است..یک باره چهرۀ همسر و فرزندانم را در نظر می آورم ..دلم به حال خودم و به حال آنها میسوزد با تندی به او میگویم هر چه زودتر برود و برای اینکه از رفتنش مطمئن شوم بدرقه اش میکنم..!
بعد رفتنش برایم پیامک میزند که قصدی نداشته فقط میخواسته مرا امتحان کند و عذر خواهی و از این حرفها..اما من برای حفظ خانواده ام برای همیشه او را کنار میگذارم و ضمن عذر خواهی از او میخواهم دیگر روی من حساب نکند و به زندگی خودش بپردازد..اما قلبم سخت گرفتار است و اشک مجالی برای نوشتن پیامها نمی دهد.
فردای آنروز ماجرای کمک کردنم را که قبلا کم و بیش برای همسرم گفته بودم..کامل تر و با جزئیات بیشتری میگویم و از او طلب بخشش میکنم..اما همسرم مرا مجبور میکند برای اینکه راضی شود در برابر او زنگ بزنم و رسما" آن خانم را آنطور که همسرم میخواهد از خود برانم..سپس ماجرا را با فرزندانم که بالغ هستند و همچنین با خانواده اش( برادران و خواهران و مادرش) و حتی با دوستانش در میان میگذارد و با خانواده اش به همۀ جاها از جمله بنگاه املاک ، محل منزل اجاره ای، تالار و محل کار خودم سر میزند و راجب من و آن خانم و میزان ارتباطمان پرس و جو میکند و..آبرویم را همه جا میریزد(آش نخورده ..دهان سوخته)!بدتر از همه اینکه اعتبارم را نزد فرزندانم و فامیلم از بین میبرد.!
اکنون بعد از گذشت چندین سال هر شبِ بارانی ،در خیابان به سو سوی چراغها زل میزنم و با نوای موسیقی به یاد خاطرۀ آمدنش و تلخی رفتنش و آبرو ریزی بعدِ آن اشک میریزم..!
آبروی ریخته را میشود جمع کرد اما اعتبار از دست رفته را هرگز..!
پ ن: نامش" مهتاب" بود ولی از اسم مستعارِ " باران" استفاده میکرد.