در اواسط دورۀ آموزشی نیمی از ما( 25 نفر) را به کردستان اعزام کردند و من به همراه 24 نفر دیگر ماندگار شدیم . متاسفانه به گروه اعزامی در کردستان حمله شد و یکی از بهترین و مظلوم ترین هم دوره ای هایمان بنام حمید فدائی زاده( روحش شاد) به فیض شهادت رسید. از آن پس نام آموزشگاه به شهید فدائی زاده تغییر یافت و از او در ذهن ما فقط خاطره ای ماند و نامش. ( یادش گرامی باد).

درخاتمۀ آموزش بنا به نمرات کسب شده در آزمونهای پایان دوره ،من نفر اول معرفی و به اخذ جایزه از دستان مبارک استاندار محترم مفتخر گردیدم سپس در شهرهای مختلف تقسیم شده و رسما" شروع به کار نمودیم. من در شهربانی مرکز استان در سمنان مشغول به کار شدم و ابتدا به عنوان محافظ شخصیت و پاس پلاک در استانداری و فرمانداری و دادسرای انقلاب به خدمت گمارده شدم ولی بعدها در قسمتهای راهنمائی و رانندگی، کارگزینی، سرکلانتری ، مرزبانی، پشتیبانی رزمی ، تکاوری و آگاهی در شهرهای مختلف فعالیت کردم .
در زمانی که در حال آموزش بودم خانم صاحبخانه نزد مادرم رفته و در صحبتهایش قصۀ من و دختر دائی را تعریف کرده و مادرم گمان برده بود که من در خصوص دختر دائی ام نظر مثبت دارم( که البته بی جا هم نبود) ولی تا پایان دوره چیزی به من نگفته و بعد از استخدام و استقلالم به دائی ام اشاره ای رسانده بود.
یکروز بی خبر از همه چیز و همه جا بودم که دائی ام حین تماس تلفنی خوش و بشی کرد و گفت : دائی جون چرا به خونه سر نمی زنی؟ ما اومدیم شاهرود ..بیا دختر دائیت رو ببین میخوای ، نمی خوای..!؟ با شنیدن این حرفها گمان کردم دائی دلش برایم تنگ شده و به این بهانه قصد کشاندن من به شاهرود را دارد و از آنجا که من نیز دائی جان را بسیار دوست میداشتم تصمیم گرفتم با یک مرخصی 24 ساعته به دیدن دائی بروم و برگردم که به شاهرود رفتم به محض رسیدن به منزل و دیدارِ خانوادۀ دائی جان از حال و هوای آنجا فهمیدم خبر هائی هست که مرا غافلگیر خواهد کرد.
حدس و گمانم درست بود و مادر و دائی ام در رابطه با ازدواج من با دختر دائی که اکنون 14 ساله بود صحبتهائی کرده بودند و با آمدن من بعد از کلی مقدمه چینی پیشنهادشان را مطرح و نظر مرا جویا شدند من هم به صغر سن دختر دائی متوسل شدم و بهانه آوردم هنوز کوچک است کو تا وقت ازدواجش و این ها . متاسفانه کارگر نیفتاد و آنها پا در یک کفش کردند که الا بلا باید حداقل نامزد کنید. وقتی باز مقاومت مرا که دیدند گفتند پس لا اقل نشان کنیم . تا نیمه شب و نزدیک صبح روز بعد یک روند خواسته شان را ابراز کردند و من که مرخصی ام رو به اتمام بود و بایستی راه می افتادم تا صبح در محل کارم حاضر باشم پذیرفتم انگشتری برای نشان ردو بدل شود و از منزل خارج شدم.
چند روزی گذشت که دائی جان تماس گرفت و گفت که میخواهند به تهران برگردند و خواست که من برای خدا حافظی و دیدن دوباره شان به شاهرود بروم. من هم با یک مرخصی 24 ساعتۀ دیگر راهی شدم . به محض رسیدن، مادرم خوشحال و خندان انگشت دختر دائی را بالا گرفت و حلقه ای که به آن بود را نشان داد گفت: اینو براش خریدم. دائی هم یک حلقۀ انگشتری مردانه به من داد و گفت : مبارک باشه اینم حلقۀ ازدواجِ شما و به این صورت ما را برای هم نشان کردند.
من به محل کارم برگشتم در حالیکه حلقۀ نشان را در انگشت داشتم واین تنها نقطۀ اتصال من با همسر آینده ام بود در صورتیکه ما اصلا" با هم صحبت هم نکرده بودیم که وجه اشتراکی را در خود بیابیم. بنابر این هیچ نامه نگاری و ارتباط تلفنی هم نداشتیم و به همین منوال یک سال گذشت و تعطیلات تابستان بعدی رسید.
دائی به دیدن من آمد و هنگام رفتن گفت: نامه ای چیزی به دختر دائیت نمیخوای بدی؟ با کمال خونسردی گفتم : نه! چون اصلا" در تکاپوی ازدواج نبودم . دائی جان رفت و من هم پس از مدتی به شاهرود انتقال شدم و به محض رسیدن و مستقر شدن در محل کار جدیدم ، مادرم با دائی تماس گرفته وقتی را جهت ازدواج در نظر گرفتند و نظر دائی این بود که عقد و عروسی با هم باشد مادر هم موافقت کرد و من هم بی تفاوت قبول کردم.
در آن زمان مرسوم بود دولت هر ساله به کارکنان خودش سکۀ تمام بهار آزادی عیدی میداد و کارخانجات هم از محصولاتشان به کارگران میدادند.به دائی جان که رانندۀ شرکت کاوازاکی بود سالی یک موتورسیکلت کاوازاکی 100 عیدی میدادن که میفروخت ولی من سکه هایم را جمع میکردم و حالا سه سکه داشتم ( که به قیمت آن زمان حدودا" پانزده هزار تومان می شد) آن سه سکه را به مادرم دادم تا خرج خرید عروسی کند ودائی جان هم در برقراری مراسم کمک کرد و به خیر و خوشی ازدواج سر گرفت البته در آخرین لحظات قبل از ازدواج بالاخره از دختر دائی خجالتی ام توانستم حرف بکشم و بفهمم که واقعا" مرا دوست دارد و به ازدواجمان راضی است پس با خیال راحت سر سفرۀ عقد نشستم و در 21 سالگی داماد شدم.