لباس سیاهمان را به تن کردیم و راهی شدیم ..دل تو دلمان نبود و خدا خدا میکردیم دیر نرسیم تا برای آخرین بار لبخندش را ببینیم..قبرستان بسیار دورتر از شهر بنا شده بود و ساعتی طول کشید تا برسیم و به محض رسیدن بلافاصله پیاده شده به سمت جمعیت دویدیم ..جمعیت با دیدن ما به همهمه افتاد و عده ای با گفتن این جمله که:" برادراش اومدن"! راهی باز کردند تا به او برسیم.
او آسوده و راحت با همان لبخند همیشگی در بستری آرمیده بود ..پاک و تمیز همچون کودکی تازه متولد شده ..پیچیده در قنداقه ای ..با دیدنش آه از نهاد و فریاد از دلمان بلند شد ..دیگر سر از پا نمیشناختیم ..اشک مجال دیدن نمیداد اما گوشمان صداهای آشنا را می شنید که نجوا میکردند و تسلیت می گفتند. خواهرم خود را روی او انداخت و بر صورتش اشک ریخت و ما هم چنان کردیم ..عده ای مارا بلند کرده از او دور کردند ولی هر بار که یکی مان بلند میشد دیگری می افتاد انگار خون در پاهایمان وجود نداشت و رمقی نمانده بود.
جمعیت او را با ذکر لا اله الا الله بر سر دوش بلند کردند و تا کنار قبر کنده شده بردند و او را بر قبر خواباندند ..خواهرم جیغ میکشید و نمی خواست او را از دست بدهد و ما مستاصل ایستاده بودیم و فقط با اشک خود بدرقه اش مینمودیم..دیگر اختیاری بر او نداشتیم .. زمانی نگذشت که با خاک رویش پوشیده شد و امید ما و خواهرم قطع گردید..گلها روی قبرش پرپر شده و عکسش بر آن نهاده شد..جمعیت یکایک با عرض تسلیت متفرق شدند و در نهایت ما ماندیم و خاکی سرد و عکسی بر آن و گلی پر پر شده... آری او برادر مهربان ما بود.
