ف

درنهایت آیا نبودن من نیز برای کسی اهمیت داشت؟

آیا کسی هم ترس از دست دادن من را داشت یا فقط من بودم که زیادی نگران بودم؟، به راستی که هیچوقت نتوانستم آن عشقی را که به دیگران میدهم، خودم هم تجربه بکنم.

اندوهگینم،گمراهم،ترسیده‌ام.

بازهم بر می‌گردم به همون دوران تنهایی، دوران جنگ و جدال هایی که در ذهنم اتفاق می‌افتد؛ لااقلش صداهای در مغزم من را ترک نمی‌کنند!!