چو عشق بر خاک زند دل سنگی
بر آورد بر تن بنی آدم رنج و تنگی
که گویم عشق کذب میشود خار
عشق راستین میماند پای کار
که گویم ماند بی قید و شرط
که در تنگی هستیم شود پرت
چو عشق بر رز مرده شد شکوفه
که بر دل های آن زند با کوفه
که صدای حرف و. سخن شود کر
آمد بر تن سفیه بر ز سر
با عشق توانی بزن بال در روزگار
که سوزد دل ز اشکار