دلنوشته

سکوت ها در سرم فریاد می‌کشند.
تصاویر تار می‌شوند و سیاه
آرام به نظر میرسم ولی طوفان ها در دل پنهان کرده ام.
انگار خالی از انگیزه و تلاش و تکاپو شدم ولی....
در عمق وجودم سوسوی چیزی هنوز دست و پا می‌زند.
نمی‌دانم چیست.؟
شاید خودم باشم که به هر چیز برای زندگی کردن چنگ
میزنم و امید میبندم...
شاید تو باشی که هنوز خاطراتت را در زیر خاکستر وجودم شعله ور میبینم.
نمی‌دانم چیست.؟
فقط هر چه هست. دوست دارم که باشد،
دوست دارم هیچ وقت نمیرد...
فکر کنم دلیل اینکه الان مینویسم هم، همان باشد.
نمی‌دانم چیست.؟
این عشق تو که در وجود من افتاد. تمام هر چه بودم را از من گرفت..؟
میدانی.. اول فکر کردم با عشقت به خودم میرسم و عاشق خودم میشوم.....
ولی انگار هر چه جلو تر میرم بیشتر خودم را دفن میکنم
و اینبار همه ی من، تو، میشود..
نمی‌دانم این خوب است یا بد؟
ولی لحظاتی که در تو غرق میشوم آرزو میکنم کاش هیچ
وقت این جهان غریق نجاتی نمی‌داشت...
من برای همیشه در تو غرق میشدم.
میدانی تازه میفهمم پروانه بودن و عاشق شمع شدن یعنی چه...
زندگی طولانی نمیخواهم، همه اش برای شما،
هر چه این دنیا دارد نمی‌خواهم همه اش برای شما.
من فقط و فقط، تو را می‌خواهم.، آخر بی‌انصاف این خواسته
زیادی است.....؟
دیوانه شده ام...... خوب معلوم است که خواسته زیادی دارم.
جهان در چشمان تو خلاصه شده است.
تو را داشتن، یعنی همه جهان را داشتن....
خب میدانم من کمال طلب شده ام، حق داری.
ولی عشق تو مرا این چنین کرد،
نمیدانی قبل تو من انسان عادی بودم....
دل خوش کرده بودم به، خانه و ماشین و هر چه فکر میکنن
زیبایی و خوبی این دنیاست....
ولی بعد تو، دیگر این چیزها که ارزش نداشت من، همه جهان را،
همه تو را میخواستم.
خداراشکر، خواستن هم باید زیاد باشد، کم خواستن که
کیف نمی‌دهد، آن هم کم خواست از تو.......