برای فرزندمان هر کاری می کنیم ، پس برای او درختی بکاریم.
تصور کنید که فرزندمان در باغی که خود آفریده است، تفریح کند و در کنار همان درختی که برای تولدش کاشته شده است، ازدواج کند...
"هرو دوت" مورخ سرشناس، نوشته است که پادشاهان هخامنشی در هنگام زائیده شدن فرزندانشان بنام هرکدام از آنان درخت میکاشتند و هنگامی که این فرزندان به پنج شش سالگی می رسیدند، این درختها را به آنان نشان می دادند که خودشان آنها را بپرورانند و هر سال هم یک درخت بکارند و به آن درخت ها بیفزایند.
درختان، از پربارترین و زیباترین نعمت های الهی هستند و با توجه به آثار فراوانی که برای زندگی بشر و سایر موجودات زنده دارند؛ در دین مقدس اسلام، به امر درخت کاری اهمیت بسیاری داده شده و همه مردم، به این امر خداپسندانه تشویق شده اند.
نقل شده است که پیرمردی نهال گردو می کاشت، به او گفتند: عمر تو به چیدن میوه این درخت کفاف نخواهد داد. او جواب داد: دیگران کاشتند، ما خوردیم؛ حال ما می کاریم، دیگران بخورند.
ماهنامه نی نی، کاشت یک درخت برای تولد هر نوزاد را پیشنهاد می دهد، درختانی که به نام فرزندان شما کاشته می شود و در حفظ و نگهداری از آن نیز مشارکت می کنید. اگر تنها یک نهال برای هرنوزاد ایرانی کاشته شود، هر سال 1300000 درخت، بر شمار درختان این مرز و بوم افزوده خواهد شد.