من یک مادرم.
زنی که از دل چالشهای زیادی عبور کرده.
شاید بهتر باشد بگویم: من زنی هستم در نقش مادر.
مادری که با تمام وجودش، با همهی قلبش، در این مسیر قدم گذاشته.
گاهی کم میآورم. خسته و آشفته میشوم.
گاهی مثل آسمان بهاری، ناگهان میبارم.
اما حالا میدانم این مسیر، با همهی سختیهایش، مسیر رشد است.
مسیر زیباییست. مسیر لذتهای ناب و ظریف.
گاهی اشکها بیخبر جاری میشوند.
روزی کسی به من گفت:
«وقتی اینطور گریه میکنی یعنی زندگی را جدی گرفتهای.
یعنی با همهی وجودت دوست داری.
یعنی خودت را، فکر و تن و ترس و امیدت را، وقف بزرگکردن یک انسان کوچولو کردهای.»
قبلاً فکر میکردم مادریام کافی نیست.
اما حالا، در چهلویکسالگی، با تمام وجود باور دارم:
من کافی هستم.
نه چون بینقصم. نه چون کامل شدهام.
بلکه چون حاضرم. چون رشد میکنم. چون دوست دارم — حتی وسط دردها.
رابطهی سالم همیشه آرام و بیدغدغه نیست.
همیشه همه چیز نباید خوب و بینقص باشد.
همین نوسانات است که تعادل را میسازد، که زندگی را واقعی و زنده نگه میدارد.
و حالا، وقتی به دنیای زیبای دخترم، نگاه میکنم
احساس میکنم جهان به من لبخند میزند و آرام در گوشم میگوید:
«هی، با توام… آره، خود تو. راهت را خوب آمدهای. خیالت راحت…»