ساعت حدود دوازده شب بود. همه چیز در سکوت کامل. آیدا توی اتاقش خوابیده بود، و من هم رفتم حمام که یه دوش آخر شب بگیرم، بلکه خستگی روز از تنم دربیاد.
اما...
زندگی برام دوش دیگه ای در نظر گرفته بود.
سوسک!
اونم نه یه سوسک ترس خورده ی کوچولو.
یه جور سوسک که انگار توی فینال قهرمانی حشرات شرکت کرده بود. درست وسط حمام قدم میزد، با اطمینان، با پرستیژ!
نفس عمیق کشیدم. نه جیغ زدم، نه فرار کردم (حداقل نه فیزیکی).
با صدایی کنترل شده گفتم:
– عزیزم... اسپری حشره کش رو بیار لطفاً.
همسرم، با آرامشی که بیشتر شبیه حالت «مدیتیشن فعال» بود تا واکنش به خطر، اومد دم حمام. نگاهی به سوسک انداخت، بعد با لبخند نصفه ای پرسید:
– کجاست اسپری؟
(وای خدای من... دقیقاً جلوی چشمشه، همونی که ۶ ساله توی همون کابینته!)
گفتم:
– نمیخواد، مگس کش رو بیار!
دوباره پرسید:
– اون دیگه کجاست؟
(در این لحظه، اگر حس دود کردن از کله واقعیه، من تجربه ش کردم.)
رفتم خودم اسپری آوردم، خودم سوسک رو گیر انداختم، و درست وقتی که همه چیز رو کنترل کرده بودم، ایشون رسید، با آرامش سوسک رو برداشت، گذاشت توی پلاستیک، و برد انداخت دور.
بعد برگشت و گفت:
– چقدر خوبه که خونسرد بودم، نه؟
نه.
واقعاً نه!
فقط مونده بود آیدا صبح بیدار شه و بپرسه:
– مامان چرا کف حمام یه قطره حشره کشه؟
نتیجه گیری؟
تو هر خانوادهای، یه نفر نقش فرمانده بحران رو داره، یه نفر تیم پشتیبانیه، و بقیه معمولاً تماشاچی.
ماجرا اینجا تموم شد، ولی «نقش من» هنوز ادامه داره...
با سوسک، با برنامه ریزی، با زندگی... و با دو آدمی که همیشه روی حالت اسلوموشن تنظیم شدن!
