من، مادر، پرستار، و زنی در حال زیستن
من، مادری‌ام در مسیر آموختن و زیستن؛ زنی که سال‌ها در دنیای مراقبت و آموزش بوده و امروز، در خانه و کنار دخترش، جهانی تازه را تجربه می‌کند—جهانی پر از رشد، گفتگو، و رویاهایی که هر روز در حال شکل‌گیری‌اند.
توت فرنگی خانه ی ما دختری است با شوق آموختن و جسارت تجربه. او زبان‌ها را با علاقه می‌آموزد، کدنویسی می‌کند، می‌نویسد، کتاب می‌خواند، و رؤیاهایی بزرگ در دل دارد؛ رؤیای دانشگاه اکسفورد، رؤیای ساختن جهانی که در آن صداها شنیده می‌شوند و مرزها جابه‌جا می‌شوند.
من کنار او ایستاده‌ام—نه فقط به‌عنوان مادر، بلکه به‌عنوان همراه، شنونده، و گاهی حتی یادگیرنده.
البته، رابطه‌ی ما همیشه هم بی‌چالش نبوده. دخترم در آستانه‌ی نوجوانی‌ست؛ دورانی پر از احساسات، پرسش‌ها، و گاه طغیان‌هایی که بخشی طبیعی از مسیر رشد است. گاهی با هم اختلاف‌نظر داریم، گاهی دلخوری‌های کوچکی پیش می‌آید. اما آن‌چه میان ما باقی می‌ماند، اعتماد و گفتگوست. ما آموخته‌ایم حرف بزنیم، هر چند اگر سخت باشد، حتی اگر با اشک یا سکوت همراه شود. هر بار از دل موج‌ها عبور می‌کنیم و دوباره همدیگر را پیدا می‌کنیم؛ قوی‌تر، نزدیک‌تر، و آگاه‌تر از قبل.
نویسندگی برای من فرصتی‌ست برای ثبت این لحظه‌ها، برای نگریستن به مسیر، و برای شنیدن صدای درونم.
این‌جا، خانه‌ی تازه‌ی من است؛ فضایی برای بازگویی تجربه‌های زنانه، مادرانه، و انسانی.
