وقتی باردار بودم، هر شب برایش کتاب میخواندم. هنوز نیامده بود، اما صدایم را میشناخت، لحن کلمات را، طنین داستانها را. بعدها که چشم باز کرد به دنیا، من همیشه کتابی به دست داشتم؛ در آشپزخانه، کنار تخت، روی کاناپه… و او همیشه میدید، میفهمید، و یاد میگرفت.
حالا دوازده سالش شده و کتابخانهای دارد با دویست جلد کتاب. آنقدر عاشق خواندن است که کتابهای بزرگسال مرا میخواند، با زبان اصلی، با شوق کشف. فریدا مکفادن را دوست دارد، از سیامک گلشیری لذت میبرد، و حتی سبک نوشتار آکیرا برایش جذاب است. زبانها را یکییکی یاد گرفته، کد مینویسد، با پایتون بازی میکند، و برای من، شده یادآور رویایی، که روزی با یک کتاب در دست، برایش در دل میپروراندم.
همه میگویند از من الهام گرفته، ولی حقیقت این است که حالا من از او الهام میگیرم. او نه فقط دخترم، که معلم من شده؛ معلمی پرشور، با نگاهی جستوجوگر، و قلبی پر از داستانهای نخوانده.
بلوغ، چالش دارد، اما او همیشه راهی پیدا میکند؛ گاهی با کتاب، گاهی با کد، و گاهی فقط با یک لبخند و نگاهی که میگوید: "مامان، همهچیز درست میشه."
